Krak…

Mijn hart breekt.

Ik ben opnieuw aan het werk en de prinsjes zitten in de creche.

Kleinere Prins lijkt het allemaal geweldig ok te vinden… Ik voelde me nochtans een verschrikkelijke mama, wie geeft er nu zo’n klein prutsje aan anderen om ervoor te zorgen. Maar de “anderen” hebben altijd heel goed voor de oudste gezorgd en het is daar een waar kinderparadijs. Dus dat komt wel goed. En hij lacht en hij trappelt en hij brabbelt ’s avonds gewoon door. Dus hij lijkt het niet erg te vinden. Jeuj.

Maar Kleine Prins heeft het moeilijk. Hij ging altijd graag, maar sinds zijn broertje meekomt is het veel lastiger. Hij wil zijn broertje blijkbaar beschermen en verzorgen en ik denk dat hij het moeilijk heeft met dat grote verantwoordelijkheidsgevoel…

Hij is zo lief, echt. Zo lief dat ik er bijna van moet janken. Al zullen dat ook mijn hormonen zijn. Maar toch: ik denk niet dat er lievere jongetjes bestaan. Echt niet.

En dat ik dan zoals vanochtend zo’n lief jongetje huilend moet achterlaten om zoiets banaals te doen als werken, dan breekt mijn hart. In duizend stukken. En als ik er nu aan denk breekt het helemaal opnieuw.

Ah, mama zijn. Het doet wat met een mens.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 thoughts on “Krak…

    • Héél veel sterkte met je start! Als het een troost mag zijn: iedereen is het bij ons intussen wel gewend – en de kleinste: die heeft echt nergens last van, als hij maar kan lachen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s