Hm.

Wij hebben sinds enkele weken een nieuwe poetsvrouw. Eentje die echt héél goed poetst, hetgeen bij ons eerder een zeldzaamheid is gebleken.

Maar jammer genoeg heeft ze toch ook wat minpunten – houd u vast :-). Zo had ik al een licht vermoeden, dat nu is bevestigd. 

Dit is de toestand voor ze kwam (ok, niet zo scherp maar wel duidelijk):

En dit is de toestand nadat ze – na amper 5 uurtjes in de voormiddag (!) – vertrok:

Als ik de helft daarvan drink op vijf uur tijd, denk ik dat ik sta te dansen in de tuin… Dat heeft ze – denk ik toch – niet gedaan :-).

Ze zijn er…

De waterpokken

Gisterenochtend zag ik drie stippen in zijn gezicht, vanochtend waren het er twaalf. Hij heeft er inmiddels enkele op zijn handjes en zijn schouders. Er komen er ongetwijfeld nog velen bij. Er wordt dus geknoeid met eosine… Ik ben van nature wat onhandig, en daarmee valt dat natuurlijk extra op…Straks toch maar bij de apotheker van dat kleurloze spul gaan halen, voor mijn (en zijn) eigen goed!

Hij heeft er voorlopig niet veel last van, gelukkig!

Ik zal straks een foto’tje plaatsen van onze bollenman (dat zal hij me misschien later kwalijk nemen :-)) maar geef toe, zo’n momenten zijn memorabel. En zolang ze er niet te veel last van hebben, mogen we daar luchtig over doen…

De apotheker en de oogzalf…

Ik ben sinds kort een vaste klant geworden bij de apotheker… Logisch natuurlijk, met zo’n kleine aerosol-verslaafde in huis…

Ik heb – zoals ik al mijn favoriete winkeltjes (en banken en dokterspraktijken) uitkies – de apotheek gekozen met de vriendelijkste mensen en de mooiste inrichting. Ja, voor mij moet een apotheek net ietsje meer doen dan mij alleen die pilletjes geven (mijn god, ik klink als die mensen uit de reclame voor “uw warme bakker” :-))…

Ik heb vanochtend vanalles voor Kleine Prins gekocht, wat anders. Mijn spaarkaart heeft op zichzelf al meer geld opgebracht dan ik in de Delhaize (of Colruyt of noem-maar-op) met uit te knippen bonnetjes ooit bijeenkreeg.

Maar ik heb ook – houd u vast – een oogzalfje gekocht, voor mijn (ahum, onze, excuseer) kip. Ik (ahum, wij, excuseer) heb namelijk een schare – gelukkige, al zeg ik het zelf – kippen en hanen. Enkele weken geleden kocht ik voor mijn (ahum, onze, excuseer) mooie jonge witte haan wat hennetjes op de markt – daar was hij klaar voor en hij mocht niet aan de hennen van zijn (vermoedelijke) vader komen (ah neen, daar zit zijn moeder bij, ge kunt peinzen).

Dus zoon-haan gelukkig, vader-haan en moeder-kip gelukkig, de nieuwe hennen in ’t begin iets minder gelukkig en ik (ahum, wij, excuseer) gelukkig.

Maar nu heeft een van die hennen – ge ziet het, commercie is ni goed voor die beestjes, wie weet waar zijn die gekweekt – een ontstoken oog. Ik heb daar al ’t een en ’t ander mee geprobeerd, maar ik ga (voorlopig) geen 50 euro neertellen bij de dierenarts voor een (meestal) wazige diagnose. En nu heb ik dus een zalfje meegekregen, van mijn geweldig sympathieke apothekeres (die mij vorige week in de Delhaize had zien lopen, en complimenten gaf over Kleine Prins en vroeg waar ik ongeveer woonde en …). Maar goed, ik dwaal (weer) af. Zij dacht dat dat zalfje wel zou helpen, voor de kip. Hoe geweldig is dat, een apothekeres die advies geeft over een kip? Ik was eerst bang om toe te geven dat het voor een kip was, zij vond het wel grappig… 

Dus wij duimen voor de kip, en de apothekeres ongetwijfeld ook.

En Kleine Prins, de Belangrijkste van allemaal natuurlijk, die is bijna helemaal van de aerosol verlost (even hout aanraken dankuwel).

Ahja, en ik ga het toch zo zeggen, hoor: het zijn Mijn kippen, Zijn koeien, Onze honden en Onze Kleine Prins… Ik denk dat dat het duidelijkste is 🙂

Snif

Wat ruikt hij toch heerlijk, besefte ik vanmorgen nog maar eens…

Terwijl wij daarvoor douchegels en zeepjes en deo’s en parfums en tandpasta en ga-zo-maar-door nodig hebben, ruikt hij helemaal perfect. Ok, misschien niet voortdurend (hij kan er ook niet aan doen als mama niet gezien heeft dat hij hard heeft gewerkt aan een luiertje), maar eens de luier schoon is wel. Altijd.

Ik zou aan hem kunnen blijven snuiven. Maar dat is natuurlijk not done. Al doe ik het wel. En vaak. En hij vindt het wel grappig. Dus ik heb nog een excuus, want ik maak hem aan het lachen… (en dat is toch wat mama’s moeten doen?) Wij hebben een win-win-situatie.

Ik wou dat ik dat voor altijd kon blijven doen, mijn neus in zijn halsje begraven en die zalige geur opsnuiven. Maar ik kan me voorstellen dat hij dat binnenkort niet meer zo grappig zal vinden. Jammer.

(Ik zal misschien zo’n mama worden die nog eens aan de t-shirts snuift alvorens ze in de was gaan – nu weet ik waarom die dat doen…)

Als er een manier bestond om die heerlijke geur te kunnen bewaren, dan zou ik dat onmiddellijk doen. Want zo zou ik elke dag moeiteloos doorkomen, met een snuifje heerlijke geur van onze Kleine Prins!

Gevaarlijke trappen…

Daar moet ik dus voor opletten. Na een avondje stappen (hierover verder meer) ben ik met mijn hele hebben en houden van een trap gedonderd. Neen, niet de avond zelf, zo erg was het niet. Maar de volgende ochtend: volledig onderuit – gelukkig had ik de leuning vast! Gevolg: donkerblauwe plekken op mijn benen. Niet eentje, maar meerdere. Met een gemiddelde doorsnede van 2 cm (per plek!). Schoon. Echt.

En dat nu het voor de eerste keer een lekker warme dag is… Een mooie-kleedjes-met-mooie-schoenen-en-blote-benen-dag… En dat ik nu net een geweldig kleedje van King Louie heb gekocht…

Ik loop dus vandaag mét mooi kleedje, maar zonder blote benen en zonder mooie schoentjes – wegens zeer lomp van een trap gedonderd… En mijn blauwe plekken, die doen er nog wel enkele weken (ik overdrijf niet!) over om te verdwijnen – die gaan zich nog uitleven en alle kleuren van de regenboog aannemen. Ik zal mijn -gelukkig – mooie laarzen nog maar niet opbergen.

Achja, dat komt ervan, he.

Een avondje uit in Gent, bijzonder leuk, maar de prijs is hoog: een kater om u tegen te zeggen (hoe snel een mens dat verleert dat uitgaan!), 48 uur zonder Kleine Prins (48!), nog steeds een beetje moe (het was vrijdagavond, we zijn nu dinsdag, dankuwel) en blauw-geblutst…

De volgende weekends blijf ik gezellig thuis… 🙂

Bol

Ik sta bol van de paaseitjes!

Dat moet maar eens stoppen al die chocolade, want in tegenstelling tot anderen heb ik deze lekkernijen tijdens de Vasten niet uit mijn leven geband…Maar dat had ik dus beter wel gedaan, want nu moet Pasen er nog aankomen en ik heb nu al een echte paas-eitjes-verslaving gekweekt… Een voor de buitenwereld niet te verbergen verslaving… Dus dat is niet goed.

En ik ben deze week ook nog niet gaan lopen, elk excuus leek goed genoeg. Dus dat is ook niet goed.

Maar kijk se, dat is hier een beetje als therapie, ik heb nu het probleem (ok, niet minimaliseren, ik bedoel natuurlijk “de problemen”) erkend, nu kan ik er iets aan beginnen doen.

Zodra het zakje paaseitjes dat ik vanmorgen op mijn bureau vond op is begin ik eraan…Denk ik…