Werk en concentratie en al.

Er is wel wat te doen deze dagen, op ’t werk en al. Het is redelijk druk en de tijd vliegt.

Ik ben blij dat ik werkgewijs weer mijn oude zelve heb teruggevonden. Ze zeggen toch altijd dat je negen maanden nodig hebt om zwanger te zijn en vervolgens negen maanden om opnieuw (concentratie-gewijs) de ‘oude’ te zijn…

Awel, bij mij heeft dat laatste precies nog iets langer geduurd. Het gaat nu, hoor, eindelijk. Al moet ik toegeven dat het minste berichtje op de radio, televisie (die heb ik natuurlijk niet in mijn bureau staan), één van de mama-blogs (ik beken, ook tijdens mijn uren check ik dat soms), de website van De Standaard (echt Onverantwoord Interessant!) over een baby, een kindje, een foetus zelfs… mijn aandacht onmiddellijk afleiden. En dat was vroeger zo niet.

Vroeger kon je mij afleiden met berichten over feestjes, en drank (i know, i know), en mooie mannen (i know) en al die zotte dingen.

En nu zijn dat baby’s. Voornamelijk toch.

Want af en toe komt er een heel klein wild haartje terug, en dat is ook fijn.

Maar goed, dit gezegd zijnde, back to work! En vooral nog niet denken dat het vrijdag is.

Concentratie en al.

Ikkandani!

In de vakantie werken, ik kan da ni…

Of toch niet goed.

De collega’s zijn met vakantie, waardoor het hier echt heel rustig aanvoelt (hoewel het niet rustig is).

Ik heb een lange lijst met things-to-do en toch zit ik met mijn hoofd half in de wolken: ahja, want ’t is zomer en buiten zijn ze al aan ’t bbq’en (denk ik toch – in mijn beleving zit iedereen die vakantie heeft in de zomer ganse dagen te bbq’en).

Pas op, wat ik doe, doe ik wel goed hoor (beetje reclame maken, he – en kwestie van geen paniek te zaaien bij degenen die hier ineens aan twijfelden en die daar mogelijks gevolgen van zouden kunnen ondervinden: ge moogt gerust zijn, ge gaat het ni merken ;-))

Ik straf alleen mezelf, want dat wilt zeggen dat ik volgende week wat tandjes bij ga mogen steken en daar ga ik dan enorm veel spijt van hebben.

Maar goed, ’t is bijna weekend nu. Op naar huis, teenslippers aan en doen alsof ’t verlof is!

Het heeft toch wel iets…

Dat ze daar blijkbaar toch op een andere manier tegenoverstaan…

Ik vind dat het wel iets heeft…

Wat zeg ik, ik vind dat het wel veel heeft…

Dat zou hier (volgens mij) nooit zo begripvol(/enthousiast) worden onthaald…

En ik vind het vooral super dat het eindelijk eens duidelijk wordt dat wij toch écht nog wel iets van hen kunnen leren…

Maar ook niet teveel, hoor 😉

Het is beslist.

Wat al een hele tijd aan het broeden was, is nu definitief beslist. Ik gooi mijn carriere over een andere boeg…

Nu zit ik (nog niet zo lang) in een groot kantoor met bazen, sub-bazen, subsub-bazen, etc… Er is sprake van evaluaties, quota, bonussen/geen bonussen (vaker het laatste), vakantiedagen/geen vakantiedagen (vaker het laatste), timesheets, en alles wat wordt geschreven wordt nog drie maal nagelezen voor het mag vertrekken. En daar kan ik niet meer aan wennen nadat ik de eerste vier volle jaren van mijn carriere heb vervuld als zelfstandige in de letterlijke zin van het woord: zelf de planning regelen, zelf de cliënten ontmoeten, zelf de dossiers beheren, zelf de suksessen (en mislukkingen) boeken…

Dus ik hou het hier (na 1,5 jaar – waarin Kleine Prins dan ook nog eens geboren werd) voor bekeken. De reacties zijn niet positief, maar ik hoop dat we als volwassen mensen een regeling kunnen vinden die voor alle partijen werkt. Dus ik bijt nog enkele maanden op mijn tanden en hoop daarna mijn gedreven, ambitieuze, zelfstandige en vooral gelukkige zelf te kunnen terugvinden.

Het zal ook hard werken worden, maar ik besef nu meer dan ooit hoe belangrijk het is om echt gelukkig te zijn met je werk – zeker als er zo’n Klein Prinsje (en een Groot Prinsje) thuis op je wacht! Ik stel nu vast hoe veel ik mijn hoofd brak over dat werk, de ergernissen en frustraties en jammer genoeg verwerk je die dingen als je thuis bent – en thuis, dan wil ik genieten van Kleine Prins en Grote Prins!

Dus: het is beslist.

Creche

Hij doet het goed in creche, zo schijnt… Hij lacht er veel, brabbelt er veel, slaapt er veel, eet er veel… Ze zijn er dol op hem!

Dat is dus zalig!

Hij is bijzonder goedgezind, zowel wanneer je hem gaat afzetten als wanneer je hem gaat ophalen – hetgeen voor mijn zwakke moederhartje een hele geruststelling is. Mijn hart breekt al niet meer wanneer ik hem moet achterlaten en hoewel ik de uren tel tot ik hem weer kan zien – het is niet meer zo wanhopig als de eerste dag.

Enige opmerking die wij kunnen maken is dat hij ’s nachts amper slaapt. Hij begon net door te slapen, maar nu lijkt het alsof we weer helemaal bij af zijn – hij wordt wakker om 2u, 4u en 6u! Je kan je voorstellen dat wij daaronder beginnen te lijden…

Op het werk ondervind ik jammer genoeg bijzonder weinig begrip (enerzijds voor het feit dat ik soms eens vroeger moet vertrekken en anderzijds voor het feit dat ik niet altijd even scherp sta – zeg nu zelf: hoe kan je nu constant scherp staan met 3u slaap op een hele nacht?!). En dan vind ik zelf dat ik echt mijn best doe: ik werk lange dagen, ik ben thuis ook steeds bereikbaar, ik doe écht al wat ik kan en toch is het blijkbaar nodig mij af te rekenen op het mama zijn… Daar heb ik het moeilijk mee… Het is al zwaar genoeg zo…

Ik kom mezelf dus een beetje tegen – daar wil ik niet (teveel) over zeuren, want het belangrijkste is dat Kleine Prins zich goed voelt – daar hebben wij alles voor over!

Maar toch… het mag gezegd 🙂

Files…

de grote frustratie van iedereen!

Het weer is al zo guur en donker, de dagen zijn al zo kort en dan moeten we nog zoveel kostbare tijd spenderen in onze auto, bumper aan bumper schuifelend, als een sliert hersenloze mieren – alle individualiteit op dat moment verloren – omdat we moeten gaan werken…

Wat zou ik er veel voor over hebben om op wandelafstand van mijn thuis te werken, dat zou pas efficiënt zijn! Want draai of keer het zoals je wil, die files kosten eindeloos veel tijd – tijd die ik niet bij mijn Prinsen kan spenderen…en al die tijd, niet eens nuttig besteed, is hopeloos verloren tijd.

Enfin, dit gezegd zijnde, kruip ik onder de wol, morgen moeten wij er weer vroeg uit, want ze voorspellen grote drukte op de baan…

Felt like heaven…

Na die eerste werkweek hebben wij dit weekend uren en uren en uren (en uren…) kunnen genieten van Kleine Prins. Hij was erg goedgezind, ik hoop stiekem dat hij toch ook gevoeld heeft dat mama en papa bij hem waren! Al heeft hij duidelijk volop genoten van zijn weekje bij zijn oma’s.

Het viel ons daardoor ook weer op hoe fel hij verandert, hij begint meer en meer te grijpen, lacht zich hele dagen te pletter (zeker als er liedjes gezongen worden, dat kan uiteraard aan onze zangcapaciteiten liggen) en gaat zelfs ’s avonds met plezier in zijn bedje liggen (zolang de juiste lampjes branden, de knuffeltjes er zijn en mama of papa bij voorkeur nog even in de buurt blijft).

Wij genieten nu dan ook van de perfecte zoon! Ik weet dat het snel kan veranderen (hij is niet altijd zo goedgezind), maar momenteel denken wij daar niet aan – genieten is de boodschap…

Over dat grijpen was ik me wat zorgen gaan maken. Net voor hij drie maanden was, moesten wij langs Kind & Gezin. Daar vroegen ze me of hij nog niet greep, hetgeen ik moest ontkennen. Waarop ze prompt met een balpen voor zijn ogen begonnen te zwaaien… Hij kon ze amper met zijn ogen volgen, laat staan dat hij ze zou kunnen grijpen, zelfs als hij wou. Daarop volgde van de K&G verpleegster een zichtje *hij leert het nog wel*

Wou zij nu zeggen dat onze perfecte Kleine Prins, die ons steeds doet verbazen en juichen met al wat hij leert, te traag is? 🙂 Wij blijven blinken van trots bij elk geeuwtje, zuchtje, lachje…Hij doet maar!

Respect

Respect voor alle werkende mama’s (en papa’s)!

Hoe ze het doen om elke ochtend op tijd op hun werk te verschijnen, netjes opgemaakt en aangekleed, uitgerust, zonder vlekken op hun schouders – het is me voorlopig nog een raadsel. En dan hebben de meesten zelfs meerdere kindjes thuis…

Ik slaag er voorlopig alleszins helemaal niet in, zelfs niet met één klein prinsje…mijn kledij wordt bijeengegritst, ik moet me nog meermaals verkleden door onhandig geknoei met flesjesmelk, Kleine Prins wordt in zijn kleedjes geschoten en heeft amper tijd om te beseffen wat er gaande is, Grote Prins helpt waar hij kan maar geraakt amper op tijd op zijn werk, en eens we ook de viervoeters eten en een klein beetje aandacht hebben gegeven, verlaten wij ons huisje – steevast veel te laat – de rommel en wanorde negerend tot ’s avonds (maar ook dan is het een wonder als we er tijd voor vinden).

Er is dan ook nog geen sprake van enig ochtendritueel – de chaos die de ochtend voorlopig is,  is de naam “ritueel” alleszins niet waardig…

Maar er wordt aan gewerkt en ik beloof het mezelf (en mijn medehuisgenoten): we zullen wel een ritme vinden en ooit, op een mooie ochtend, is iedereen stipt op tijd aangekleed, rustig en klaar om ons opgeruimde, nette huis te verlaten voor een fijne (werk)dag buitenshuis…

Het lijkt veraf, maar het komt er…ooit…

The time has come…

Het is zondagavond 19u. Ons prinsje is net gaan slapen en ik heb alles klaargelegd voor mijn eerste werkdag morgen (en dan bedoel ik vooral zijn spulletjes voor een hele dag bij de oma).

En ik zie er tegenop… Het gevoel herken ik een beetje, vroeger op de laatste dag van de grote vakantie, het boekentasje gemaakt voor de eerste keer naar een nieuwe school, met allemaal nieuwe kindjes… toen had ik een heel klein hartje… wist ik  veel dat mama’s ook zo’n klein hartje konden hebben…

Maar toen is het allemaal heel snel goed gekomen en dat zal nu ongetwijfeld ook gebeuren. Onze kleine prins is in uitstekende handen bij zijn oma’s en ik kan voor het eerst opnieuw iets anders doen dan thuis rondlopen (hoewel dat niet makkelijk zal zijn). Vanaf januari kan hij naar de crèche, dan zal mijn hartje wel weer even krimpen, maar daar denk ik nu nog niet aan.

Alle werkende mama’s kennen ongetwijfeld dit moment en dit gevoel en ik hoor van iedereen dat het sneller went dan gedacht – dus dat zal wel meevallen.

Ik ga gewoon lekker genieten van een rustige zondagavond samen met mijn Grote Prins, we gaan niet teveel nadenken en morgen gewoon de dag beginnen met een mooie glimlach van onze allerliefste Kleine Prins.

En voor we het weten zijn we morgenavond opnieuw samen aan het spelen!

DSC_2965_2_2