Lijstje

van dingen waarvan ik kan genieten: (een beetje aangestoken door Annelyse en omdat wat positivisme deugd kan doen)

  • met blote voeten in het nog frisse gras ’s morgens;
  • uiteraard alle tijd met Kleine en Grote Prins;
  • een krant, een espresso en een versgebakken croissant op zondagochtend;
  • dvd’tjes kijken tot een kot in de nacht (ik beken ;-));
  • rondsnuisteren in het “Paard van Troje” in Leuven;
  • voor dag en dauw zingend opstaan om op vakantie te vertrekken met Grote Prins (en binnenkort eindelijk met Kleine Prins!);
  • de slappe lach;
  • opnieuw warm krijgen onder de dons nadat Grote Prins steevast de dons heeft opgeklopt voor het slapengaan (of ik er al in lag of niet);
  • een boek lezen in de hangmat;
  • een glaasje koude (lekkere) witte wijn als aperitief;
  • een dansje in de late uurtjes met mijn favoriete dans-buddy (zeldzaam maar geweldig leuk);

Tja, dan…

Als er natuurlijk koeien op straat staan (die eigenlijk – uiteraard – in de weide moesten staan) wanneer je thuiskomt, kan je moeilijk gaan zitten ontspannen in de zetel om de voornemens van mijn vorige post waar te maken…

Gelukkig geraakte iedereen zonder kleerscheuren terug op zijn plaats en belandde ik uiteindelijk na enkele uren toch nog moe maar voldaan in de  zetel – al ware het met een wazige maar zeer vermoeide glimlach 🙂

En met koeien bedoel ik geen mooie witte met bruine vlekken (zo zie ik ze het liefst!), maar woeste Schotse Hooglanders…

10 maanden

Lieve Kleine Prins

Vandaag ben je al 10 maanden, de tijd vliegt!

10 maanden al dat wij genieten van jouw mooie ogen, jouw lieve handjes, jouw geweldig suikerbuikje…

10 maanden al dat wij een echt gezinnetje vormen – genoeg om te beseffen dat wij het nooit meer anders zouden willen! De jaren ervoor waren supermooi, maar met jou erbij is het helemaal af!

10 maanden al dat jij iedereen kan charmeren, door te knuffelen, te lachen, je armpjes uit te steken, met je voetjes te draaien als je enthousiast bent…

10 maanden al en nog geen tandje te zien (maar we wachten geduldig af), ook kruipen doe je nog niet echt (maar we wachten geduldig af), je bent wel helemaal verkikkerd op je nieuwe vrachtwagentje: meneertje leeuw erin zetten, rondrijden en er opnieuw uithalen… Meneertje leeuw lijkt het allemaal best leuk te vinden, tot je hem erna bijna op eet… Ook in bad gaan met mama of papa vind je fantastisch, je duikt richting je speelgoed alsof het eten is en je scheurende honger hebt, je schatert als je water kan doen opspetsen, je kijkt over de rand mee als het bad volloopt – liefst zou je er al inzitten voor het water er is!

10 maanden al dat wij ons elke keer opnieuw afvragen of wij dan echt de allerliefste, allermooiste en allerschattigste zoon ter wereld hebben.

Lieve Kleine Prins, je bent een mega-schat!!!

Neem alle tijd om te worden wie je wilt en om te doen wat je graag zou doen.

X, je mama

Nasty beesten…

Even een beeld scheppen:

Een baby-bedje in het midden van een (supergezellige) baby-kamer,

een grote klamboe helemaal over dat baby-bedje,

een uber-cute baby’tje in dat baby-bedje…

Je bent nog mee?

Maar dan…

ga ik dat baby’tje voor het slapengaan nog een kusje geven, (ahja, ge kunt u dat inbeelden, zo’n uber-cute baby’tje daar MOET ne mens constant naar gaan kijken, gaan knuffelen, gaan kussen, enfin, ikke toch)

maar daarvoor moet ik onder de klamboe door…

Blijkbaar blijft er in een hoek een stukje van de klamboe omhoog.

Gevolg: een baby’tje vol muggenbeten, zo zielig!

En dat allemaal door mij en vooral door die stomme nasty beesten!

Wanneer we hem missen

omdat Grote Prins te lang van huis is,

brabbelt en babbelt Kleine Prins de stilte volop weg. Dat doet hij nog luider wanneer Grote Prins er is (ze doen dat overigens allebei dan), maar nu zorgt hij ervoor dat ik me geen seconde alleen voel en dat is heerlijk.

Er wordt gebrabbeld, gelachen, gekird (zalig hoog ook ;-)), gekraaid, gebrrrrrrrrrrrd, ge’dadadadadaaa’d, ge’mamamamamamaaa’d, … Het is een gezellige drukte! Ik kan geen telefoongesprek voeren of hij babbelt ertussen, de honden krijgen een uitleg die ze geïnteresseerd lijken te aanhoren, de knuffelleeuwtjes krijgen de hele dag van Permansies in ’t lang en in ’t breed uitgelegd…

Soms is hij verlegen, dan kijkt hij en zwijgt hij 🙂 maar meestal duurt dat niet zo lang…

Maar eerlijk is eerlijk, wat hij vertelt, klinkt als muziek in de oren!