Familie

Hij is ziek. Niet erg ziek. Maar wel ziek.

Dus hij zit thuis, maar ik jammer genoeg niet. Niet evident om zomaar oppas te vinden voor een klein ziek Prinsje. Maar gelukkig zijn daar de Redders in nood. Familie wordt opgetrommeld en ik prijs mij gelukkig dat wij toch niet dat ene huis kochten dat zo mooi leek maar zo ver weg was.

Mijn oma heeft Kleine Prins gisteren al heerlijk in de watten gelegd, geknuffeld, verzorgd en gelukkig gemaakt en zij was ook vandaag weer meer dan bereid om langs te komen. In de namiddag neemt de mama van Grote Prins het dan over. Zij gaat hem evenveel in de watten leggen, knuffelen, verzorgen en gelukkig maken. Hij is in zeer goede handen. En wij dus ook.

Familie. Wij vinden ze echt onmisbaar, de onze.

Pap!

Hij eet pap! Ik maak ze met plezier allemaal vers (of toch tijdens de weekends, tijdens de week doen ze dat in de creche): we begonnen met worteltjes, bloemkooltjes, courgettes, patatjes… En smikkelen dat hij doet – heerlijk om zien!

Maar hij heeft er krampjes van – ik heb al meermaals ’s nachts moeten rondlopen om hem te sussen – zo zielig. Sinds kort (exact op zijn 5e ver’maand’dag) ben ik ook gestopt met borstvoeding – dus de aanpassingen zijn groot voor dat kleine mannetje. Nu geven we dus halve papjes en halve flesjes opdat hij zo genoeg vocht zou binnen hebben en de krampjes zouden verminderen – voorlopig lijkt dat inderdaad beter te gaan. Ook wortelen en bloemkool werden voorlopig van het menu geschrapt, want die zouden constiperen – van bloemkool wist ik dat, maar worteltjes? Dat was nieuw voor mij…

Laat ons hopen dat zijn darmpjes snel hun ritme vinden, want hij vindt het allemaal zo lekker!

Dat het een snoepkousje blijkt te zijn, wisten we al net iets langer – met zijn gewicht zat hij op P97 – dat is misschien een beetje teveel van het goede 🙂

2010 begon…

…met een gezellig nieuwjaarsfeestje onder ons

…met veel te veel sneeuw en koude

…met een lieve Kleine Prins die voor het eerst naar de creche is gegaan

…met twijfels over het werk

…met enkele leuke feestjes in Leuven

…met een zalig kleedje uit de solden

…met kinderliedjes waarvan ik het bestaan al was vergeten

…en met vééééél grootse plannen!

Meisjesdroom…

Ik was een dromerig meisje, dat vertellen mijn ouders en dat herinner ik me ook. Ik kon eindeloos nadenken, over alles…

En altijd had ik een echte toekomst-droom – ik wou mama worden, zoals heel veel kleine meisjes denk ik ;-).

Veel mensen vragen nu hoe het moederschap me bevalt, of het geen te grote aanpassing vergt… Maar ik bereid me daar (naar mijn gevoel) al op voor sinds ik mijn eerste popje kreeg – het voelt helemaal niet als een aanpassing, het voelt als een opluchting, eindelijk – alsof alle jaren ervoor een aanpassing waren en dit eindelijk de vervolmaking.

En dat Kleine Prins zo perfect zou zijn, kon ik me toen niet eens voorstellen.

Ik word dus eindelijk wakker, midden in mijn Grote Meisjesdroom – en het is heerlijk!

Kleine Prins, je moet niet bescheiden zijn, je bent perfect – en je maakt (samen met Grote Prins) mijn Meisjesdroom helemaal werkelijkheid…