Moeofnimoe.

Kleine Prins wordt wakker tussen 5u en 6u. Meestal wil hij erna ook niet meer inslapen, zeker niet alleen in zijn bedje (drama’s!) maar ook niet bij ons in het grote bed… Dan is er geen sprake van drama’s (alleszins niet voor hem), maar dan is het speeltijd – niets zo fijn (in zijn beleving) als vingers in onze ogen, oren, neus, mond – liefst met veel lawaai en gekir erbij… Dan slapen wij dus ook niet meer.

Moet het gezegd dat wij daar moe van worden?

Elke ochtend nemen we ons – grommend met een tweede kopje espresso (de strafste die er is!) in de hand – voor om die avond wél eens vroeg te gaan slapen. Maar tegen ’s avonds is dat voornemen allang vergeten. Onze avonden zijn al zo kort, wij willen dan echt niet om 21u30 gaan slapen (en ook niet om 22u30).

Wij zijn dus moe, en misschien is dat een beetje onze fout. Maar Kleine Prins, zou jij niet wat willen uitslapen? Heb je dan echt dat gen van je mama gemist? (voor je er was, sliep ik met gemak tot tegen de middag als er geen wekker aanstond – hetgeen natuurlijk ook niet door iedereen op prijs werd gesteld -maar deugd dat dat deed!! Echt, dat moet je eens proberen: wakker worden en duizelen van de uitgerustheid :-))

Geen idee hoe het ons lukt met zo weinig slaap, maar we staan nog sterk – de vermoeidheidsruzies eventjes buiten beschouwing gelaten. (Een vreselijk fenomeen die vermoeidheidsruzies: veroorzaakt door totale onredelijkheid, zonder enige aanvaardbare grond een beetje roepen en tieren, of minstens toch grollen – maar gelukkig ook snel te relativeren) 

Maar Grote Prins heeft gelijk: we mogen ons gelukkig prijzen dat jij altijd goed gezind bent – we kunnen niet anders dan daarin meegaan – hoe vermoeiend ook 🙂

Creche

Hij doet het goed in creche, zo schijnt… Hij lacht er veel, brabbelt er veel, slaapt er veel, eet er veel… Ze zijn er dol op hem!

Dat is dus zalig!

Hij is bijzonder goedgezind, zowel wanneer je hem gaat afzetten als wanneer je hem gaat ophalen – hetgeen voor mijn zwakke moederhartje een hele geruststelling is. Mijn hart breekt al niet meer wanneer ik hem moet achterlaten en hoewel ik de uren tel tot ik hem weer kan zien – het is niet meer zo wanhopig als de eerste dag.

Enige opmerking die wij kunnen maken is dat hij ’s nachts amper slaapt. Hij begon net door te slapen, maar nu lijkt het alsof we weer helemaal bij af zijn – hij wordt wakker om 2u, 4u en 6u! Je kan je voorstellen dat wij daaronder beginnen te lijden…

Op het werk ondervind ik jammer genoeg bijzonder weinig begrip (enerzijds voor het feit dat ik soms eens vroeger moet vertrekken en anderzijds voor het feit dat ik niet altijd even scherp sta – zeg nu zelf: hoe kan je nu constant scherp staan met 3u slaap op een hele nacht?!). En dan vind ik zelf dat ik echt mijn best doe: ik werk lange dagen, ik ben thuis ook steeds bereikbaar, ik doe écht al wat ik kan en toch is het blijkbaar nodig mij af te rekenen op het mama zijn… Daar heb ik het moeilijk mee… Het is al zwaar genoeg zo…

Ik kom mezelf dus een beetje tegen – daar wil ik niet (teveel) over zeuren, want het belangrijkste is dat Kleine Prins zich goed voelt – daar hebben wij alles voor over!

Maar toch… het mag gezegd 🙂