Felt like heaven…

Na die eerste werkweek hebben wij dit weekend uren en uren en uren (en uren…) kunnen genieten van Kleine Prins. Hij was erg goedgezind, ik hoop stiekem dat hij toch ook gevoeld heeft dat mama en papa bij hem waren! Al heeft hij duidelijk volop genoten van zijn weekje bij zijn oma’s.

Het viel ons daardoor ook weer op hoe fel hij verandert, hij begint meer en meer te grijpen, lacht zich hele dagen te pletter (zeker als er liedjes gezongen worden, dat kan uiteraard aan onze zangcapaciteiten liggen) en gaat zelfs ’s avonds met plezier in zijn bedje liggen (zolang de juiste lampjes branden, de knuffeltjes er zijn en mama of papa bij voorkeur nog even in de buurt blijft).

Wij genieten nu dan ook van de perfecte zoon! Ik weet dat het snel kan veranderen (hij is niet altijd zo goedgezind), maar momenteel denken wij daar niet aan – genieten is de boodschap…

Over dat grijpen was ik me wat zorgen gaan maken. Net voor hij drie maanden was, moesten wij langs Kind & Gezin. Daar vroegen ze me of hij nog niet greep, hetgeen ik moest ontkennen. Waarop ze prompt met een balpen voor zijn ogen begonnen te zwaaien… Hij kon ze amper met zijn ogen volgen, laat staan dat hij ze zou kunnen grijpen, zelfs als hij wou. Daarop volgde van de K&G verpleegster een zichtje *hij leert het nog wel*

Wou zij nu zeggen dat onze perfecte Kleine Prins, die ons steeds doet verbazen en juichen met al wat hij leert, te traag is? 🙂 Wij blijven blinken van trots bij elk geeuwtje, zuchtje, lachje…Hij doet maar!