De apotheker en de oogzalf…

Ik ben sinds kort een vaste klant geworden bij de apotheker… Logisch natuurlijk, met zo’n kleine aerosol-verslaafde in huis…

Ik heb – zoals ik al mijn favoriete winkeltjes (en banken en dokterspraktijken) uitkies – de apotheek gekozen met de vriendelijkste mensen en de mooiste inrichting. Ja, voor mij moet een apotheek net ietsje meer doen dan mij alleen die pilletjes geven (mijn god, ik klink als die mensen uit de reclame voor “uw warme bakker” :-))…

Ik heb vanochtend vanalles voor Kleine Prins gekocht, wat anders. Mijn spaarkaart heeft op zichzelf al meer geld opgebracht dan ik in de Delhaize (of Colruyt of noem-maar-op) met uit te knippen bonnetjes ooit bijeenkreeg.

Maar ik heb ook – houd u vast – een oogzalfje gekocht, voor mijn (ahum, onze, excuseer) kip. Ik (ahum, wij, excuseer) heb namelijk een schare – gelukkige, al zeg ik het zelf – kippen en hanen. Enkele weken geleden kocht ik voor mijn (ahum, onze, excuseer) mooie jonge witte haan wat hennetjes op de markt – daar was hij klaar voor en hij mocht niet aan de hennen van zijn (vermoedelijke) vader komen (ah neen, daar zit zijn moeder bij, ge kunt peinzen).

Dus zoon-haan gelukkig, vader-haan en moeder-kip gelukkig, de nieuwe hennen in ’t begin iets minder gelukkig en ik (ahum, wij, excuseer) gelukkig.

Maar nu heeft een van die hennen – ge ziet het, commercie is ni goed voor die beestjes, wie weet waar zijn die gekweekt – een ontstoken oog. Ik heb daar al ’t een en ’t ander mee geprobeerd, maar ik ga (voorlopig) geen 50 euro neertellen bij de dierenarts voor een (meestal) wazige diagnose. En nu heb ik dus een zalfje meegekregen, van mijn geweldig sympathieke apothekeres (die mij vorige week in de Delhaize had zien lopen, en complimenten gaf over Kleine Prins en vroeg waar ik ongeveer woonde en …). Maar goed, ik dwaal (weer) af. Zij dacht dat dat zalfje wel zou helpen, voor de kip. Hoe geweldig is dat, een apothekeres die advies geeft over een kip? Ik was eerst bang om toe te geven dat het voor een kip was, zij vond het wel grappig… 

Dus wij duimen voor de kip, en de apothekeres ongetwijfeld ook.

En Kleine Prins, de Belangrijkste van allemaal natuurlijk, die is bijna helemaal van de aerosol verlost (even hout aanraken dankuwel).

Ahja, en ik ga het toch zo zeggen, hoor: het zijn Mijn kippen, Zijn koeien, Onze honden en Onze Kleine Prins… Ik denk dat dat het duidelijkste is 🙂

Tiktaktiktak…

Idealiter om 6u50 uit bed,

ietwat op het gemak wakker worden, (ene oog openpitsen, andere oog openpitsen, voorzichtig de trap afschuifelen) 

espresso’tje drinken, 

Kleine Prins wakker maken, (of een wakkere Kleine Prins uit zijn bedje halen)

Kleine Prins flesje geven en aerosollen, (ja, met Bumba :-))

honden eten en water geven,

espresso’tje drinken, 

kippen eten en water geven,

eitjes rapen,

espresso’tje drinken,

Kleine Prins nog wat laten spelen,

snel douchen en iets proberen te maken van mijn outfit en make-up,

Kleine Prins jasje aandoen en in Maxi Cosi proppen, (met dit weer is die dikke jas echt nog een must en dan is het met onze niet-meer-zo-Kleine-Prins-van-meer-dan-negen-kilo echt wel proppen)

nog één espresso’tje drinken, (die espresso-machine was mijn allerbeste verjaardagskado ooit!)

vertrekken naar de creche…

En dan is het dus al 9u!

Ik moet dringend iets doen aan mijn efficiëntie ’s ochtends, ik vind dat ik mij haast maar klaarblijkelijk loopt er ergens iets fout… (En neen, waag het niet om dat op de espresso’s te steken!)

Of nog vroeger opstaan natuurlijk…  (maar dat is eigenlijk geen optie :-))

De haan zit op zijn stok…

Prachtig is het toch…

Wij hebben sinds enkele weken kippen: twee hennen, twee kuikens (waarvan het geslacht nog niet duidelijk is) en een haan.

Elke dag hebben we een eitje – wat heel erg fijn is! Ik kocht bijna nooit eitjes, gelet op alle schrijnende televisiereportages waar ik erg vatbaar voor blijk… Nu kunnen we dus zonder schuldgevoel genieten van echte lekkere scharreleitjes!

En die beestjes zijn zo rustgevend, er wordt ongetwijfeld goed met mij gelachen, maar dat kwartiertje ’s avonds op een stoeltje in hun hok – terwijl zij nog een extra hapje verorberen – is voor mij een zaligheid.

Wij houden van het leven op “den buiten”!

De haan