Beetje vast.

Ik zit een beetje vast. Te weinig inspiratie.

Nochtans gebeurt er wel vanalles, hoor:

– Kleine Prins stapt dapper rond (op zijn 17 maanden, ik weet dat dat misschien niet zo snel is, maar dat is niet erg – wij zijn nog steeds apetrost!)

– En hij babbelt meer en meer, leest in boekjes en doet alle dozen (hoe groot of hoe klein ook) open

– Als papa tegen hem zegt, “gentlemen’s agreement”, steekt hij zijn hand uit en schudden ze elkaar de hand – ubercute!

– Wij gaan naar de zwemles, elke zaterdagvoormiddag, en plezant dat dat is! (een bang hartje heeft hij nog, hij hangt gekluisterd aan mijn nek, maar dat vind ik dus nog heerlijk)

– Hij kreeg een rood zeteltje, een leuk zeteltje en hij sleurt dat het hele huis door

Maar verder zit ik dus vast. Al gaat het goed, hoor, daar niet van.

Vanaf morgen nog beter!

Mijn dag begon goed, ze…

Iedereen was goed gezind thuis.

Kleine Prins had supergoed geslapen (dat doet hij wel vaker, maar vorige nacht niet, dus we hadden er extra deugd van) en werd wakker met de glimlach.

De poetshulp kwam toe en het vooruitzicht naar een proper huis straks is al een heerlijke gedachte.

En mijn afspraak om 9u00 in Hasselt was – gelukkig – weggevallen.

Dus mijn humeur stond op zon (en dat gebeurt niet zo vaak ’s ochtends).

Ontbijten, koffie drinken, honden beentje geven, Prinsje in zijn outfit en huppa…wijle weg.

Kleine Prins in de creche afgezet, auto in en gebeld naar mijn zus – handsfree, dat spreekt (wij doen dat al eens – om niet te zeggen constant – heerlijke manier om ochtendspits gezellig door te komen) en plots… na ongeveer een kwartiertje in de wagen besef ik dat ik helemaal de verkeerde kant oprijd!

En niet een beetje de verkeerde kant, gewoon helemaal de verkeerde kant!

Geen idee van waar die verstrooidheid kwam, ik heb dat écht nog niet vaak voor gehad (erg, he, één keer al wel dus ik zou liegen als ik nooit zeg).

Vreemde ervaring dus. Mijn onderbewustzijn vond precies dat het tijd was om bij mijn grootmoeder langs te gaan (want die richting reed ik uit, ik stond zelfs bijna op haar oprit).

Note to self: even focussen voor je zus opbelt en zien dat de juiste weg is ingezet.

Op elk potje…

Ik kreeg echt een fantastisch kerstkado (ik kreeg er nog wel, maar dit was toch mijn favoriet). Ik ben de trotse eigenares van mijn eigen Le Creuset-pot! Ik, die nog maar net de geneugten van het koken heb ontdekt.

Er is nog werk aan de winkel, want voor koken blijk je een ijzersterke organisatie nodig te hebben en laat nu net dat meestal één van mijn zwakten zijn, maar goed… we koken dus ook een beetje (al lees ik met verbazing wat deze dame allemaal kan verwezenlijken, daar ben ik nog niet aan toe).

Eén receptje kan ik wel goed maken (vind ik zelf) en laat dat nu net extra goed lukken in mijn nieuwe pot:

Jamie Oliver’s Chili con Carne – Grote Prins is er ook gek op (en bij ons gaat de liefde ook écht een beetje door de maag ;-)) dus ik ga jullie dit niet onthouden, toegegeven, je hebt er wat tijd voor nodig, maar het is eigenlijk doodsimpel (groentjes versnijden, kruiden en vlees bij in de pot en laten pruttelen – my cup of tea ;-)).

Op naar 2011!

2010 was een vreemd jaar.

Een jaar waarin mijn allerliefste schoonpapa heel erg ziek werd. Waarin het er gedurende meerdere maanden echt naar uitzag alsof we hem niet meer wakker zouden zien.

Een jaar waarin we hebben gebeden, geduimd, gesmeekt dat het goed zou komen.

Waarin we uiteindelijk een heerlijke Kerstmis samen hebben kunnen vieren, iets wat we amper durfden hopen. Waarin Kleine Prins opnieuw bij zijn Daddy op schoot kon, na al die maanden.

Een jaar waarin we verwachtingen koesterden die plots niet meer doorgingen.

Een jaar waarin we iets te vaak onszelf tegenkwamen…

Maar ook een jaar waarin onze Kleine Prins groeide tot een Minder Kleine Prins. Waarin hij leerde babbelen en knuffelen en kruipen en wijzen en boekjes bekijken en ‘woef woef’ doen naar de honden en nog zoveel meer.

Een jaar waarin wij elkaar nog liever zagen dan tevoren.

Maar 2010 is nu voorbij. En dat is eigenlijk nog niet zo slecht.

2011 wordt hopelijk beter. Mooier. Zorgelozer.

En dat wens ik jullie allemaal. Op naar een mooi, gelukkig, gezond, warm en liefdevol 2011!

Proost!