7 maanden! (bijna…)

Lieve Kleinere Prins,

Ik schrijf dit blogpostje eindelijk eens (!) speciaal voor jou omdat je bijna 7 maanden bent en veel te lief bent om zelf veel aandacht op te eisen.

Jij zit erbij, je kijkt ernaar en je lacht. Altijd. Zo goed als toch.

Niet makkelijk natuurlijk om aandacht op te eisen als er een grotere broer rondloopt die geen twee seconden kan zwijgen en die alles regelt en commandeert. Maar hij is eigenlijk ook voortdurend met jou bezig en jij lijkt dat wel leuk en interessant te vinden. Bovendien slaap je nog gezellig op onze kamer (nog een paar nachtjes) en (te) vaak in ons bed – zodat je daar qua knuffels en kusjes van mama en papa toch wel wat inhaalt.

Je lacht voluit als je broer je weer maar eens probeert te verstoppen achter een kussen of onder een deken (onze talloze vermaningen ten spijt).

Je kijkt voortdurend naar hem: als je je hoofdje soms achterstevoren kon zetten om hem beter te kunnen zien, je deed het.

Hij bepaalt waarmee je speelt of wat je leest, hij draagt je speelgoedjes aan die jij geweldig vindt en hij neemt ze na enkele minuutjes ook weer af (terwijl jij er nog volop mee bezig bent) om ze te vervangen door iets anders. Jij vindt het allemaal ok.

Je bent relax. In alles.

Je hebt het mooiste hoofdje van de wereld. Rond, zacht, het ruikt heerlijk en er staan wat zalige donsjes haar op (die bossen haar komen nog, lieverd, dat beloof ik).

Je hebt de blauwste ogen van de wereld. Daar ga je ver mee komen. Meisjes, houd uw harten goed bij…

Je bent heel erg lenig én handig. Je steekt zonder verpinken je tenen in je mond en je laat speelgoed nooit vallen. (Wat een verschil met je broer: als die iets kan laten vallen of ergens tegen kan lopen – hij doet het: ik krijg nog wel eens een maatschappelijk onderzoek met alle blauwe plekken die hij verzamelt)

Je kan je heel goed concentreren op een speelgoedje dat je bestudeert en ronddraait en proeft.

Je hebt de mooiste glimlach van de wereld. En dat lijk je te weten, want je lacht altijd. Naar iedereen.

En je knuffelt zo graag…

Lieve Kleinere Prins, je maakt me week.

Echt, ik smelt als ik je zie en zelfs als ik aan je denk. Aan je knikkebolletje, aan je kleine vingertjes, aan je dikke teen, aan je liefste knietjes.

Wat doe ik hier eigenlijk nog? Ik ga je gewoon ophalen!

Tot zo lieverd,

x

 

 

Niet dus.

Hier geen multitaskend-superwijf. Ik kom werkelijk niet aan bloggen toe als ik hele dagen met de kids bezig ben. Niet. Hoe doen jullie dat toch?!?

Maar! Ik heb wel iets gemaakt. Werkelijk, ik heb nog NOOIT iets gemaakt (ja, u leest dit goed).

En fier dat ik ben. En Kleine Prins ook. Dat maakt mij eigenlijk nog fierder.

Dus misschien zit er ergens in mij toch een superwijf. Niet multitaskend, wel super.

Want geef toe: dit kunnen er niet veel, hoor! Een strijkapplicatie op een t-shirtje zeg. Helemaal alleen gedaan. Na ontvangst van het online bestelde t-shirtje en de strijkapplicatie. Alleen, he!

Een superwijf. Het moet wel!

 

#wijvenweek – Ik zit nog in dromendag…

Een dagje vertraging, maar ik neem aan dat dat niet erg is. Want ik heb ze wel, hoor, vervlogen dromen en (nog-niet-)vergane ambities…

Ik wou vroeger piloot worden. Ik had posters van de binnenkant van de cockpit in mijn kamer hangen en ik wou en ik zou net als die stoere mannen (waar mijn liefste opa er een van was) piloot worden. Terwijl ik maar een gewoon verlegen meisje was. En al helemaal geen crack in wiskunde en fysica. Dat bleek mijn zwakte. Dat, en nog een aantal zaken. Een vervlogen droom dus – vooral voortkomende uit eindeloze bewondering voor wijlen mijn mega-fascinerende opa – een droom die ik misschien ooit nog wel eens achternavlieg. (Een cursus zweefvliegen ofzo? Lijkt me wel iets – wie weet, ooit)

Ik wou dierenpsychologie doen. Geen idee waar ik het vandaan haalde en wat ik daar in godsnaam mee zou gaan doen, maar ik zag mezelf als paarden-, honden- en kattenfluisteraar. Ik zou die diertjes eens gaan helpen… Laat dat een droom zijn waarvan ik het niet betreur dat deze inmiddels is vervlogen 🙂 Wij hebben honden, maar naar mijn gefluister hebben ze nog nooit geluisterd. My point exactly.

En dan een ambitie die ik wel nog koester:

Ik wil nog iets bijstuderen. Ik zie mezelf al helemaal zitten. Bejaard en grijs (onder mijn prachtige haarkleuring toch). In de aula tussen de studenten. De wijsheid van het leven al een beetje op zak en dan nog iets bijstuderen. Aan de KULeuven. Al weet ik nog niet wat. Maar ik heb nog tijd om daarover na te denken… Misschien zit ik dan wel bij uw (klein)kinders. Hoe cool zou dat zijn?

#wijvenweek. Guilty pleasures en kleine kantjes – Oh ja! (Oh nee!)

Ik kan over beiden wel een boekje opendoen – al ga ik dat boekje toch een beetje beperkt houden. U mag veel weten, maar ook niet alles…

Mijn guilty pleasures zijn – voor zij die mij kennen – redelijk voor de hand liggend: witte wijn en champagne – liefst net té veel. Ik kan normaal gezien (als ik niet net zwanger ben geweest of aan de BV zat) redelijk goed mee. En neen, dat is (denk ik) niet omdat ik een stevig metabolisme heb, maar wel omdat ik redelijk wat train. Ik drink graag een aperitiefje (of zes). Ik word ook graag lichtjes dronken. Oh my. Wat vertel ik nu. Maar goed, ’t is voor ’t goede doel. En jullie leggen allemaal jullie zielen bloot. Bij deze.

Een andere guilty pleasure: schoenen van Chie Mihara. Ik zou ze liefst allemaal kopen! En ik kan ze niet altijd betalen. Ik beperk me tot één paar per seizoen. Zelfs wanneer mijn budget dat niet toelaat. Voorlopig…

Mijn kleine kantjes? Dat is iets minder boeiend vrees ik. Ik ben nogal lui. Daardoor is ons huishouden vaak een stal (lang leve dienstencheques) en ben ik vaak niet de echtgenote/mama die ik misschien wel zou willen zijn – zeker nadat ik jullie blogs gelezen heb (ik zag nog nooit een naaimachine van dichtbij, ik maak geen weekmenu’s of georganiseerde boodschappenlijstjes en ik vergeet zelfs elke keer foto’s te maken voor in mijn blogpostjes). Ik zou – als je mij zou laten doen – hele dagen voor de televisie kunnen liggen en massa’s series bekijken (van The Killing, tot Mad Men, tot minder hoogstaande series als Grey’s en Private Practice) liefst omringd door zakken chips (en een glaasje witte wijn). En ik zou dat daarna ook staalhard ontkennen.

Ik heb misschien ook wel wat veel bevestiging nodig. Ik hou van complimentjes (wie niet?) en ik vis daar soms wat te veel naar. Ik wil ook graag gezien zijn en zeg daarom te weinig “nee” – waarmee ik mezelf al wel eens in de nesten durf werken. Omdat ik het zo fijn vind als mensen zouden zeggen/denken: wat een vrouw!

Zo. Uw beeld van mij heeft een permanente deuk gekregen. Na dit postje denkt niemand nog: wat een vrouw! 🙂

 

#wijvenweek. Een beautyqueen? Damage control, ja!

Een beautyqueen in het diepst van mijn gedachten? Bwah. Ijdel? Ja. Ik beken.

Ik kom de deur niet uit – behoudens in hoogst uitzonderlijke omstandigheden (bijv. er breekt plots brand uit) – zonder een laagske make-up. Ik hoop dat dat niet te oppervlakkig klinkt. Ach, het zij zo.

Het begon als een beetje een hobby (schminken en parfumeren en meisje-meisje-gewijs door het huis huppelen op de hakken van mama) die ik achter gesloten deuren uitoefende. Vroeger maakte ik mij thuis helemaal op, om dan zodra ik de deur uit moest mij eerst volledig te ontschminken. Want ik wou vooral niet ijdel lijken vroeger, als puber.

Tot de studentenjaren kwamen en de vriendjes en de avondjes uit en de ijdelheid toenam.

Nu is het pure noodzaak. Zonder mijn laagje foundation zie ik er oud en vlekkerig uit en zonder mascara heb ik precies een hele nacht gehuild. I kid you not! Dus het is echt pure noodzaak wil ik mezelf een beetje presentabel voelen.

Maar de zoektocht naar de perfecte foundation is een never-ending-story (tips zijn welkom!) zeker naar de juiste tint, want die wil al wel eens veranderen…

En nu een bekentenis – hier ga ik misschien spijt van krijgen -: ik zat vroeger constant in de zon, maar echt constant, waren er zonnestralen daar was ik… Maar dat heeft zich dus gewroken, en geen klein beetje (jaja, mogelijks heeft menigeen op dit moment wat leedvermaak, het zij zo, ik leg deze week – voor één keer – mijn ziel bloot): ik kreeg na (!) mijn eerste zwangerschap last van het “zwangerschapsmasker”. Een hele zwangerschap gesmeerd als zot, de zon zo veel mogelijk gemeden (hoe bleek ik ook was) en dan na de bevalling veel te vroeg gedacht dat het eindelijk aan mij was. Boy, was I wrong. Ik wist niet dat die verdomde hormonenhuishouding nog vrij spel had en genoot veel te veel van de zon. Gevolg: genant! Lelijk ook! En tot de dag van vandaag vermijd ik de zon. Want een snor (i know!) hoef ik niet. Het hoeft geen betoog dat mijn verslaving aan een laagje foundation er niet op achteruit is gegaan.

De make-upindustrie heeft aan mij een vaste klant. Gelukkig verkopen ze leuke dingen, which ease the pain. Ik vind dat wel leuk, dat schminken. Een klein beetje me-time elke dag.

(Voor zij die een kijkje willen in mijn make-uptasje: foundation Estée Lauder Double Wear, Mascara Lancome Hypnose Waterproof, blush van E.L.F., concealer van Estée Lauder)

Dus een beautyqueen: ik doe een poging, ja. I confess.