5,6

Hij wordt ronder en ronder, onze (al niet meer zo) kleine prins.

Hij weegt – volgens K&G – op zijn zes wekens 5,6 kg en is 57,5 cm groot. Een stevig baasje dus!

Als ik bekijk hoe vaak hij eet en hoe gulzig hij dan is verbaast me dat eigenlijk ook niet… Ik mag hem verder zoveel eten geven als hij zelf vraagt, gelukkig maar! Want die stemmen die soms opgaan over “geef hem maar wat minder” of “hij eet toch teveel” vind ik te verontrustend. Laat die kleine en ongelooflijk lieve schat maar lekker van het leven genieten – nu hij dat nog zo geweldig zorgeloos kan!

Vorige week een visite gebracht aan mijn werk – zo fier als een gieter, want ons prinsje was voorbeeldig! Maar ineens ook de confrontatie met het feit dat de wereld echt gewoon verder draait – ik heb echt nog helemaal geen zin om terug te gaan werken! Het gedacht dat ik ons prinsje een hele dag moet missen lijkt mij op dit moment bijna ondraaglijk! Gelukkig heb ik nog wel zes weken om aan het idee te wennen. Wie weet heb ik er tegen dan zelfs een beetje zin in. Maar op dit moment lijkt me dat onmogelijk!

Geef toe, wie wil nu zo’n mooi prinsje niet de hele dag bij zich? 😉

Groeispurtje?

Ons klein prinsje doet het goed… Hij heeft enkele lastige dagen achter de rug, enkel huilen en huilen, en dat natuurlijk net tijdens het weekend, wanneer grote prins eens hele dagen van zijn zoontje kan genieten – niet dus…

Alles keken we na, goed gegeten, proper pampertje, geen koorts, lekker badje – maar niks hielp, enkel de stevige knuffel van mama of papa -en dat dan ook slechts voor een minuutje of 5. Grote prins is van pure uitputting op de logeerkamer gaan slapen, wat de nachten eerder eenzaam maakten (en ’s nachts lijkt alles al zoveel erger dan overdag).

Inmiddels is dat ook weer voorbij – wij denken dat het een groeispurtje was (5 weken, dus als ik de boekjes mag geloven…).

Hij is weer volop te genieten en doet ook ’s nachts voorbeeldig zijn best, zodat grote prins het opnieuw aandurft om ons te vervoegen. Kleine prins eet om 23u, dan rond 3u30 en vervolgens rond 7u – dat is dus goed te doen… Overdag lukt het goed onder ons tweetjes, al krijgen we niet veel gedaan (ik kan het niet goed, hoor, hem loslaten :-))

Ikea

Vandaag met onze kleine prins en mijn mama een bezoekje gebracht aan Ikea.

Uiteraard thuisgekomen met allerlei fantastische spulletjes (waarvan ik tot vanochtend niet eens kon vermoeden dat ik ze nodig had – maar die dan terplaatse plots àbsoluut onmisbaar leken ;-)).

En ik ging echt alleen voor de kinderkamer kijken, maar daarover hebben we wijselijk beslist deze een ander keertje te komen ophalen – de wagen zat al te vol… Ik veronderstel dat wij niet de enige waren die ons lieten vangen aan het Ikea-fenomeen, als ik iedereen zag graaien en grabbelen en de karren zag gevuld worden aan een tempo waarop ze bij de Delhaize nog jaloers kunnen zijn…

Maar goed, dat kruidensnijplankje zal ongetwijfeld nog zijn nut bewijzen en daarmee kan ik dan eindelijk “Nigella-gewijs” ook wat gerechtjes prepareren – ze moeten gewoon lekker worden!

Laat ons hopen…

ikea

Het is zover…

4u ’s nachts en ik zit met een klaarwakker prinsje op de arm…en dat al twee uur…

Hij huilt, protesteert, wringt en brult dat het een lieve lust is. Hij heeft gegeten, proper pampertje aan, pampertje opnieuw gevuld (dus het lijkt niet verstopt te zitten…), nog proper pampertje aan, meer gegeten, rondgewandeld op mijn schouder, op mijn arm, gelegen op mijn buik, gewiegd, geschud, in het licht, in het donker… en maar geen slaap willen vatten…

Papa moet morgen gaan werken (correctie: papa moet binnen enkele uurtjes gaan werken), dus wij dwalen door het huis en proberen dit netjes zelf op te lossen – de aanhoud(st)er zàl winnen!

Ongetwijfeld één van de meest gekende frustraties van alle mama’s (en dan klaag ik nog helemaal niet, vandaag is hij precies een maand oud en de keren dat dit gebeurde kan ik op één (ok, twee) hand tellen).

Hij is ook niet meer akkoord dat mijn aandacht naar de pc gaat, dus ik weet wat mij te doen staat. Tot de volgende…

Foto’s

Onnoemelijk veel foto’s worden getrokken van onze kleine prins – je zou maar eens een momentje moeten missen…

Ik ben dus al een hele bibliotheek aan het bijhouden op mijn pc (mijn pc is gelukkig – een geweldig kerstkado van mijn grote prins – perfect geschikt voor het ordenen, bewerken en bewaren van foto’s). Ik probeer alvast tussen de pampertjes en voedingen door een beetje orde te houden in de chaos en alvast enkele foto’s voor afdruk te verzenden.

Vele foto’s zijn nog niet helemaal wat ze moeten zijn (en dat ligt enkel aan de fotograaf, onze kleine prins is het allerbeste model dat er bestaat – dat heeft hij niet van mama of papa), maar op sommige kan ik best trots zijn. Maar dat kan natuurlijk ook gewoon het subjectieve oog van een heel fiere mama zijn…

Nightlife

Mijn leven heeft een heel ander ritme gekregen.

Ik geniet wel van de nachtelijke sessies. Het heeft zijn charmes om ’s nachts – wanneer onze wereld verder slaapt – samen wakker te zijn met mijn zoontje en hem borstvoeding te geven…Hij geniet rustig van het eten dat hij krijgt, buiten is het muisstil (buiten af en toe het geluid van een uil), in huis slaapt iedereen verder (inclusief de snurkende honden), ik surf stilletjes een beetje op internet en lees wat schrijfseltjes (ik ontdek meer en meer leuke blogs) om onze kleine prins daarna (met een nieuw pampertje en een paar lieve kusjes) weer vredig te laten verderslapen en zelf opnieuw in te slapen – onze wereld heeft niet gemerkt dat wij dit momentje samen hebben doorgebracht.

Het heeft wel iets – zo’n gezamenlijk heimelijk gestolen samenzijn.

Hij verandert best snel, we merken het zelf op… Kan ook niet anders, op een week tijd is hij (volgens K&G) 500 gr bijgekomen – hij krijgt dan ook mooie ronde kaakjes en het liefste steekbuikje dat ik ooit heb gezien! Ook overdag vinden we langzaam maar zeker allemaal onze draai – is ook niet moeilijk, want hij is zo stipt dat je er bijna je klok op gelijk kan zetten.

Prinselijke voetjes

In bad…

Net ervoor en net erna is het geen pretje, maar die minuutjes in bad zelf – daarvan geniet ons prinsje volop…

We zijn nu al de derde week ingegaan – het gaat zo snel! Hij wordt met de dag mooier en wakkerder – elke keer denk ik dat hij niet mooier kan worden, en toch… Het is een ongelooflijk gevoel om samen zo’n wezentje gemaakt te hebben, wij kunnen het zelf echt niet bevatten…

Onze prins was voor vandaag uitgerekend, gelukkig genieten wij al heel wat langer van die kleine schat! Maar dat is dus een extra reden om toch iets te vieren – ik heb lekker eten gekocht en verras papa vanavond met een lekkere maaltijd (als hij onze kleine prins eventjes kan bezighouden natuurlijk :-)) – hij zal kunnen genieten van een lekkere zeetong, met een fris slaatje en frietjes, hmmmm…

Intussen ervaar ik hoeveel tijd er effectief in het verzorgen, knuffelen, wassen, kleden, eten geven, pampers verversen, … van zo’n klein mannetje kruipt. Als ik tegen de avond 5 minuutjes voor mezelf in de badkamer heb gestaan, is dat al een hele prestatie. Je hoort zo’n verhalen op voorhand, maar je denkt dat dat allemaal wel zal meevallen – of dat dacht ik toch… Dat valt dus tegen, alle clichés blijken te kloppen. Papa is al 2 dagen terug aan het werk, de kraamhulp zit erop, dus ik sta er alleen voor – en ik heb meer dan mijn beide armen nodig! Maar ik zal nog wel een ritme vinden…

Vanmorgen kwamen eindelijk die langverwachte online bestelde rompertjes toe met de post, ik was zo blij, onze kleine prins helemaal aangekleed (hij zag er prachtig uit!) en… nog geen 10 minuten later lag het rompertje al in de was… achja, wie kan er nu kwaad zijn op zo’n schatje 🙂 ik denk dat de krampjes eindelijk voorbij zullen zijn (voor vandaag dan toch)