De tijd vliegt…

Het gaat zo snel allemaal, het lukt me zelfs bijna niet om hier nog een postje te plaatsen.

Inmiddels ben ik 33 weken zwanger en dat begin ik te voelen. Van mij mag de baby wel nog een beetje blijven zitten, al heb ik soms het gevoel dat het voor elk moment zal zijn – dan lig ik ’s nachts wakker te denken en een beetje te piekeren (en vooral te timen of die krampen regelmatig zijn of niet :-)). We kijken er heel erg naar uit, maar het is ook zo spannend allemaal!

Kleine Prins die doet het intussen fantastisch! De creche is gesloten, dus hij wordt overdag verwend door zijn oma’s en dat laat hij zich welgevallen. Het is een echte schat (dat heb ik hier al wel ontelbare keren herhaald :-)) en hij verandert met de minuut – hij is de laatste dagen in een enorme lieve bui: knuffelen, babbelen, vanalles tonen en voortdurend bijleren. Ik kan allang niet meer optellen hoeveel woordjes hij kent, het is een spraakwaterval geworden!

Wij zijn tijdens onze weekjes vakantie thuis gebleven en hebben geprobeerd om zoveel mogelijk in orde te brengen in huis – dat is aardig gelukt. Jammer van het slechte weer hier, al was dat voor mij persoonlijk geen drama – zo blijf ik voorlopig gespaard van dikke voeten, gezwollen vingers en een té groot walvis-gevoel (hoewel dat er toch wel is).

De harde buiken zijn een tijdje in frequentie toegenomen en eerder deze week heb ik enkele duidelijke weëen gevoeld – maar gelukkig bleef het daarbij. Vanavond mag ik nog eens op controle en ik kijk ernaar uit.

Kaartjes zijn besteld, adressen zijn gecheckt, nog even exacte aantal doorgeven en we zijn daarmee rond. Naam is gekozen (spannend!) en de grootouders zijn paraat voor een nachtelijke telefoon als het zover zou zijn… Maar zoals gezegd, hij mag nog even blijven zitten.

Nu nog een manier vinden om de blogpostjes opnieuw met grotere regelmaat gepost te krijgen – zelfs bijlezen lukt me niet altijd…

 

 

Veel te kort…

Wij hebben een weekje vakantie gehad. Heerlijk!

We zijn eens niet weggegaan, een primeur. En een echte meevaller.

Een hele week tijd om uitgebreid te ontbijten. Uren in de krant te lezen. In comfy-outfit rond te hangen (jullie willen hiervan echt geen foto’s zien). De gsm niet te vaak aan te zetten. De dag in te luieren. Heerlijk. Echt.

En Kleine Prins die is alweer een pakje groter geworden. En mondiger, misschien dat vooral. Hij babbelt en brabbelt en lacht en roept. En hij weet vooral goed wat hij wilt, heel goed. Owee degene die zijn dwingend wijzend vingertje negeert ;-). En gek op boeken (zie hieronder) wat ik echt geweldig toejuich! Ik kan niet wachten om echt voor te lezen (in plaats van te vragen waar de kip is of wat het varkentje doet – wat ook al leuk is natuurlijk).

Enfin, we waren even van de aardbol verdwenen, hadden ons opgesloten in onze heerlijke cocon. De pauze-knop ingedrukt.

Maar nu zijn we weer vertrokken. Batterijen (zo goed als) vol, de feestdagen in het vooruitzicht (ja, ik heb zo’n vooruitzichten nodig, zeker in deze donkerdere dagen), en gaan…

Ikkandani!

In de vakantie werken, ik kan da ni…

Of toch niet goed.

De collega’s zijn met vakantie, waardoor het hier echt heel rustig aanvoelt (hoewel het niet rustig is).

Ik heb een lange lijst met things-to-do en toch zit ik met mijn hoofd half in de wolken: ahja, want ’t is zomer en buiten zijn ze al aan ’t bbq’en (denk ik toch – in mijn beleving zit iedereen die vakantie heeft in de zomer ganse dagen te bbq’en).

Pas op, wat ik doe, doe ik wel goed hoor (beetje reclame maken, he – en kwestie van geen paniek te zaaien bij degenen die hier ineens aan twijfelden en die daar mogelijks gevolgen van zouden kunnen ondervinden: ge moogt gerust zijn, ge gaat het ni merken ;-))

Ik straf alleen mezelf, want dat wilt zeggen dat ik volgende week wat tandjes bij ga mogen steken en daar ga ik dan enorm veel spijt van hebben.

Maar goed, ’t is bijna weekend nu. Op naar huis, teenslippers aan en doen alsof ’t verlof is!

Vakantie!

We zijn op vakantie geweest…

en het was heerlijk! We waren gelukkig in het fantastische gezelschap van héél lieve grootouders, die ervoor gezorgd hebben dat onze kleine prins ook door hen kon worden geanimeerd (en geloof me, hij heeft talrijke uren animatie nodig op een dag) – zodat ook wij wat op krachten konden komen.

Jammer genoeg was het gezelschap – onverwacht – niet voltallig, maar dat is alleen maar een excuus om snel nog een vakantie te plannen 🙂

Onze kleine prins deed het geweldig, op het vliegtuig was hij gelukkig telkens erg rustig (op een 30-tal minuutjes buikkrampjes na) wat toch een behoorlijk succes is.

De (vroege) morgenstond (die ik gelukkig niet elke dag wakker heb moeten aanschouwen) had ook effectief goud in de mond…

Opstaan voor dag en dauw omdat kleine prins zich uitgeslapen voelde (een gevoel dat voor mij momenteel een vage herinnering aan een ver verleden lijkt te zijn), was met zo’n zonsopgang redelijk draaglijk.

En ik heb het niet nagelaten de bewijzen hiervan te vereeuwigen – want ik ben nu eenmaal niet het soort vakantieganger die dergelijke momenten spontaan meemaakt, neen, ik slaap (of tenminste ik sliep) op vakantie tot ik door de brandende zon uit mijn bed word gesmoord…Nu werd ik door iets (eerder iemand) anders mijn bedje uit gesmoord…

Maar ons kleine prinsje – a natural born tourist – maakt het allemaal perfect…