Moeofnimoe.

Kleine Prins wordt wakker tussen 5u en 6u. Meestal wil hij erna ook niet meer inslapen, zeker niet alleen in zijn bedje (drama’s!) maar ook niet bij ons in het grote bed… Dan is er geen sprake van drama’s (alleszins niet voor hem), maar dan is het speeltijd – niets zo fijn (in zijn beleving) als vingers in onze ogen, oren, neus, mond – liefst met veel lawaai en gekir erbij… Dan slapen wij dus ook niet meer.

Moet het gezegd dat wij daar moe van worden?

Elke ochtend nemen we ons – grommend met een tweede kopje espresso (de strafste die er is!) in de hand – voor om die avond wél eens vroeg te gaan slapen. Maar tegen ’s avonds is dat voornemen allang vergeten. Onze avonden zijn al zo kort, wij willen dan echt niet om 21u30 gaan slapen (en ook niet om 22u30).

Wij zijn dus moe, en misschien is dat een beetje onze fout. Maar Kleine Prins, zou jij niet wat willen uitslapen? Heb je dan echt dat gen van je mama gemist? (voor je er was, sliep ik met gemak tot tegen de middag als er geen wekker aanstond – hetgeen natuurlijk ook niet door iedereen op prijs werd gesteld -maar deugd dat dat deed!! Echt, dat moet je eens proberen: wakker worden en duizelen van de uitgerustheid :-))

Geen idee hoe het ons lukt met zo weinig slaap, maar we staan nog sterk – de vermoeidheidsruzies eventjes buiten beschouwing gelaten. (Een vreselijk fenomeen die vermoeidheidsruzies: veroorzaakt door totale onredelijkheid, zonder enige aanvaardbare grond een beetje roepen en tieren, of minstens toch grollen – maar gelukkig ook snel te relativeren) 

Maar Grote Prins heeft gelijk: we mogen ons gelukkig prijzen dat jij altijd goed gezind bent – we kunnen niet anders dan daarin meegaan – hoe vermoeiend ook 🙂

Negen maanden al!

Lieve Kleine Prins

Morgen is het alweer negen maanden geleden dat je papa en ikzelf in het ziekenhuis aan het wachten waren op je komst… Nuja, wachten, er kwam nog wel wat meer bij kijken, maar daarvoor is het nu niet het moment 😉

Je bent al een flink kereltje geworden, bij Kind en Gezin woog je vorige week 9,7 kg en 73cm – beiden ongeveer P75, dus je bent mooi in proportie gekomen (in tegenstelling tot de – toen ook al allerschattigste – chubby cheeks die je voorheen was).

Je doet ons nog altijd smelten!

Je giert het uit van het lachen (en dat is echt heerlijk om horen!) als we een speelgoedje vanuit de lucht op de grond laten vallen. Hi-la-risch vind je dat! Een trukje dat we van jouw meter hebben geleerd en waar we al eindeloos lach-plezier aan beleefden!

Je lacht de hele tijd naar de honden als ze naar jou kijken, ik hoop dat ze voelen hoe lief jij dan bent!

Je eet nog steeds supergraag en dat is heerlijk! Wij maken altijd alles vers, want het potje Olvarit dat we gisteren wouden geven (door pure overmacht, Kleine Schat, je had zo’n honger en we waren lang bij de dierenarts geweest) rook zo vreemd en onnatuurlijk… We hebben snel zelf iets klaargemaakt en jou proberen afleiden, dus sorry Kleine Schat dat het soms wat langer duurt – maar je zou het niet gelust hebben! Erna was je het alweer snel vergeten.

Iedereen zegt ons ook hoe braaf jij bent en dat is echt zo! Noteer dit maar voor later: als je ergens samen met mama en papa heengaat, zit je nieuwsgierig rond te kijken, te lachen naar de lieve mensen, te spelen met je speelgoed of met mama’s halskettingen (dé perfecte afleiding)… Je protesteert zo goed als nooit en bent blij met alle ritselende zakjes en speelgoedjes.

Je maakt nog geen aanstalten om te kruipen, maar dat lijk je nog niet nodig te vinden.

Wij leggen je in je bedje om 20u (ongeveer) en je gaat met een grote glimlach slapen – heerlijk is dat! Je wordt – naar onze normen toch – wel vroeg wakker (om 6u) maar ook dat doe je met zo’n grote glimlach dat wij het jou onmiddellijk vergeven.

Je brabbelt intussen de hele dag door, “dadadadadadada….”

Je bent niet graag alleen, als je doorhebt dat je alleen aan het spelen bent dan zet je het wel op een huilen, maar dat huilen wordt heel snel lachen zodra je doorhebt dat wij jou echt niet alleen hebben achtergelaten (want Lieve Kleine Prins, dat zouden wij NOOIT doen!).

Je pakt graag alles vast en het allerliefste nog de iPhone van papa of de afstandsbediening van de televisie – welk speelgoed je ook voor je hebt, als je die dingen ziet gaan je armen in de lucht en begin je dapper te fladderen (“hebben, hebben, hebben, …”)

Ik denk dat jij papa snel zal leren hoe hij zijn spullen moet opruimen 🙂

Ochtendgloren…

Daar zie ik redelijk veel van tegenwoordig. Te veel. Zeker voor een avondmens en nachtraaf als ik altijd was (ik las vroeger boeken in mijn bed, soms tot 4u ’s ochtends, dat lijken ver vervolgen tijden).

Want onze Kleine Prins vindt 6u het perfecte uur om wakker te worden en te brullen om eten… Zelfs een pampertje verversen voor zijn flesje (dat al klaarstaat, hoor!) is véél te véél gevraagd, aan zijn gekrijs te horen (misschien is het helemaal zo erg niet, maar als je zelf nog half slaapt, klinkt zelfs het kleinste snikje als gekrijs)… Alsof hij in weken niet heeft gegeten 🙂

Na dat flesje is het altijd spannend: valt hij opnieuw in slaap, of valt hij niet opnieuw in slaap – jammer genoeg eerder het laatste.

Wij hebben dan ook dringend gordijntjes nodig, dat we dat Kleine Prinsje opnieuw kunnen “ont”regelen – want wij hebben net iets meer slaap nodig. En om 22u al in ons bed kruipen, nee, hoor, sorry – ik wil toch nog wel een beetje van mijn avonden genieten!

Dus wij zijn moe, maar Kleine Prins, die is gelukkig… en vrolijk… en om 8u30 – wanneer we allemaal klaarwakker zijn en naar de creche/het werk vertrekken – is hij klaar voor zijn dutje, de Kleine Stinker :-), en dat doet hij dan ook: tot 10u! Wat zou ik daar geld voor geven!