18 maanden!

Lieve Kleine Prins

Je groeit als kool! Je schoenen zijn opnieuw te klein geworden en hoewel je nieuwe schoenen ons grote boten lijken, passen ze jou al redelijk goed.

Het gaat dus snel.

Ongelooflijk wat je allemaal hebt geleerd op zo’n korte tijd – je babbelt dat het geen naam heeft: mama, papa, Bumba (hoe die gele clown je zo heeft betoverd, het is me een raadsel), Nie (dat ben jijzelf), boe (koe), poes, woef (we proberen je nochtans hond te leren, maar je hoort hen zelf te vaak blaffen dat het voorlopig geen zin heeft, en onze Torval die kan blaffen dat weet de hele buurt), kaka, oei, boem, ba (bal), daa (daar), hoort, dada … en je doet heerlijke diergeluiden na (van de hond, de koe, de leeuw, de ezel en het konijn – dat laatste levert het allermooiste kusmondje op – dames houd uw dochters binnen ;-))

Je bent gek op vogels, als er komen eten aan hun voederplaatsje ben je niet te houden, dan spurt je naar het raam en sta je gebiologeerd te kijken en tegen het raam te kloppen (lieverd, vogeltjes schrikken daarvan en gaan dan vliegen – dan mag je niet boos worden op mama of papa, wij hebben daar niets mee te maken).

Je leest nog steeds massa’s boekjes, Opi heeft eens wat stripboeken meegegeven en dat vind je prachtig, zoveel prentjes!

Bij het babyzwemmen begin je wat stoerder te worden, de eerste lesjes was je erg bang, maar de derde les was al na 5 minuutjes een sukses, zo zwieren en pletsen, heerlijk om zien – al mogen je oogjes nog niet nat worden (dat is ook in bad een probleem).

In de creche leer je ook veel, ineens kan je handjes draaien, ssssst doen, zwaaien naar iedereen (dat doe je allang), kusjes gooien (*smelt*)…

Je kan ons ook ontzettend doen lachen, zoals vanmorgen aan de onbijttafel – onbewust heeft papa blijkbaar gezucht waarna jij overdreven bent beginnen zuchten (en daarna maar lachen daarna, al die mooie tandjes bloot). Humor lieverd, je hebt gevoel voor humor.

Als ik naar papa telefoneer vanuit de auto hoor ik je op de achtergrond vrolijk “mama, mama, mama, mama” roepen, lieve schat ik hou het niet op die momenten, ik barst gewoon van liefde voor jou – echt, het gevoel is onbeschrijflijk en heerlijk en absoluut onmisbaar!

Ik ben verslaafd aan jou, onherroepelijk en onvoorwaardelijk en hopeloos verloren – en ik vind het HEERLIJK!

Lieve Kleine Prins, de wereld is prachtig met jou erin, de zon schijnt alle dagen en muziek klinkt overal,

Zoen,

je mama

14,5 maanden

Lieve Kleine Prins,

Je bent ongelooflijk aan het veranderen!

Je begint te praten. Dat deed je al wel langer, maar mama zeggen tegen iemand anders tel ik niet mee als praten, ah neen. En papa zeggen tegen het bad of het badeendje, tel ik ook niet mee. We gaan niet streng zijn, maar wel een beetje rechtvaardig. Ik ben je mama en Grote Prins is je papa. En dat zeg je nu helemaal juist, dus je kan praten! Nu voor echt!

Je zegt al: mama, papa, dat, kijk, nee, hoort (met je vingertje in de lucht als de microgolf aangeeft dat je flesje klaar kan zijn – maar soms Kleine Prins, zit daar iets anders in, iets voor mama en papa – maar dat begrijp je nog niet helemaal – ach da’s ni erg, je mag wel proeven).

En je begint te stappen, het is nog even wachten op de zelfstandige stapjes (je bent echt heel voorzichtig), maar je crosst rond achter je loopkarretje, achter stoelen, krukken, al wat maar beweegt…

Je bent iets minder voorzichtig als je in de zetel “zit”. Dat is precies een pretpark op zichzelf – rondkruipen, achteroverwerpen (let daar aub mee op, want er komt een dag dat ons reactievermogen misschien niet zo spectaculair snel zal zijn en dan duik je de grond op…), kiekeboe onder de kussens, hoe wilder hoe liever.

Ik heb van het lange weekend geprofiteerd om heerlijk met jou rond te hangen – genoten dat wij hebben! Echte quality-time! En nu ben je helemaal fan van je ouders – en dat is goed Kleine Prins – want wij zullen er altijd voor je zijn. Ook als het allemaal eens tegenzit, of als je een nieuwe buil op je voorhoofd hebt, als je toch eens uit de zetel zou stage-diven, als je minder lieve kindjes zou tegenkomen, als je hartje ooit wordt gebroken, als je met een kater in je bed ligt…

Eén vaste waarde, Lieve Kleine Prins, en dat zijn wij. Altijd. (Ooit zullen wij dit plaatsje wel delen, hoor, niet ongerust zijn!)

Wij zullen jou graag zien. Liever nog dan onszelf.

Dus wees een beetje zacht voor ons en word maar niet te snel groot. Geniet van elk moment, van elke knuffel. En blijf vooral zo lief als je nu bent. Want wij hebben nog nooit zo’n schatje gezien!

En zolang nog niemand dat flauw kan vinden, geef je nog maar kusjes aan je mama en knuffels aan je papa, hang je nog maar rond onze nek en zit je maar op onze schoot. En zelfs later, doen we dat gewoon als niemand het ziet 🙂

x, je mama

Negen maanden al!

Lieve Kleine Prins

Morgen is het alweer negen maanden geleden dat je papa en ikzelf in het ziekenhuis aan het wachten waren op je komst… Nuja, wachten, er kwam nog wel wat meer bij kijken, maar daarvoor is het nu niet het moment 😉

Je bent al een flink kereltje geworden, bij Kind en Gezin woog je vorige week 9,7 kg en 73cm – beiden ongeveer P75, dus je bent mooi in proportie gekomen (in tegenstelling tot de – toen ook al allerschattigste – chubby cheeks die je voorheen was).

Je doet ons nog altijd smelten!

Je giert het uit van het lachen (en dat is echt heerlijk om horen!) als we een speelgoedje vanuit de lucht op de grond laten vallen. Hi-la-risch vind je dat! Een trukje dat we van jouw meter hebben geleerd en waar we al eindeloos lach-plezier aan beleefden!

Je lacht de hele tijd naar de honden als ze naar jou kijken, ik hoop dat ze voelen hoe lief jij dan bent!

Je eet nog steeds supergraag en dat is heerlijk! Wij maken altijd alles vers, want het potje Olvarit dat we gisteren wouden geven (door pure overmacht, Kleine Schat, je had zo’n honger en we waren lang bij de dierenarts geweest) rook zo vreemd en onnatuurlijk… We hebben snel zelf iets klaargemaakt en jou proberen afleiden, dus sorry Kleine Schat dat het soms wat langer duurt – maar je zou het niet gelust hebben! Erna was je het alweer snel vergeten.

Iedereen zegt ons ook hoe braaf jij bent en dat is echt zo! Noteer dit maar voor later: als je ergens samen met mama en papa heengaat, zit je nieuwsgierig rond te kijken, te lachen naar de lieve mensen, te spelen met je speelgoed of met mama’s halskettingen (dé perfecte afleiding)… Je protesteert zo goed als nooit en bent blij met alle ritselende zakjes en speelgoedjes.

Je maakt nog geen aanstalten om te kruipen, maar dat lijk je nog niet nodig te vinden.

Wij leggen je in je bedje om 20u (ongeveer) en je gaat met een grote glimlach slapen – heerlijk is dat! Je wordt – naar onze normen toch – wel vroeg wakker (om 6u) maar ook dat doe je met zo’n grote glimlach dat wij het jou onmiddellijk vergeven.

Je brabbelt intussen de hele dag door, “dadadadadadada….”

Je bent niet graag alleen, als je doorhebt dat je alleen aan het spelen bent dan zet je het wel op een huilen, maar dat huilen wordt heel snel lachen zodra je doorhebt dat wij jou echt niet alleen hebben achtergelaten (want Lieve Kleine Prins, dat zouden wij NOOIT doen!).

Je pakt graag alles vast en het allerliefste nog de iPhone van papa of de afstandsbediening van de televisie – welk speelgoed je ook voor je hebt, als je die dingen ziet gaan je armen in de lucht en begin je dapper te fladderen (“hebben, hebben, hebben, …”)

Ik denk dat jij papa snel zal leren hoe hij zijn spullen moet opruimen 🙂