Werk en concentratie en al.

Er is wel wat te doen deze dagen, op ’t werk en al. Het is redelijk druk en de tijd vliegt.

Ik ben blij dat ik werkgewijs weer mijn oude zelve heb teruggevonden. Ze zeggen toch altijd dat je negen maanden nodig hebt om zwanger te zijn en vervolgens negen maanden om opnieuw (concentratie-gewijs) de ‘oude’ te zijn…

Awel, bij mij heeft dat laatste precies nog iets langer geduurd. Het gaat nu, hoor, eindelijk. Al moet ik toegeven dat het minste berichtje op de radio, televisie (die heb ik natuurlijk niet in mijn bureau staan), één van de mama-blogs (ik beken, ook tijdens mijn uren check ik dat soms), de website van De Standaard (echt Onverantwoord Interessant!) over een baby, een kindje, een foetus zelfs… mijn aandacht onmiddellijk afleiden. En dat was vroeger zo niet.

Vroeger kon je mij afleiden met berichten over feestjes, en drank (i know, i know), en mooie mannen (i know) en al die zotte dingen.

En nu zijn dat baby’s. Voornamelijk toch.

Want af en toe komt er een heel klein wild haartje terug, en dat is ook fijn.

Maar goed, dit gezegd zijnde, back to work! En vooral nog niet denken dat het vrijdag is.

Concentratie en al.

Hm.

Wij hebben sinds enkele weken een nieuwe poetsvrouw. Eentje die echt héél goed poetst, hetgeen bij ons eerder een zeldzaamheid is gebleken.

Maar jammer genoeg heeft ze toch ook wat minpunten – houd u vast :-). Zo had ik al een licht vermoeden, dat nu is bevestigd. 

Dit is de toestand voor ze kwam (ok, niet zo scherp maar wel duidelijk):

En dit is de toestand nadat ze – na amper 5 uurtjes in de voormiddag (!) – vertrok:

Als ik de helft daarvan drink op vijf uur tijd, denk ik dat ik sta te dansen in de tuin… Dat heeft ze – denk ik toch – niet gedaan :-).

Futiliteiten

“Futiliteit: detail, kleinigheid, nietigheid, onbenulligheid, beuzeling” 

(wat een mooi woordje toch, “beuzeling”)

Eén ding mag ik nooit vergeten: hoe heel erg gelukkig ik ben…

Met een prachtige zoon, een fantastische man, een geweldige zus, ongelooflijk lieve ouders waarop ik altijd kan rekenen, een bijzonder liefdevolle familie en héle goede vrienden…

Zolang ik dat kan voelen, mag ik me niet te druk maken… En al die futiliteiten, die regelen we wel…

Voilà, dit gezegd zijnde kan ik me op dit blog rustig verder uitlaten over de kleine “beuzelingen” des levens 🙂