Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhh!

Ik heb zin om het uit te schreeuwen!

Luidkeels, als het kan over één of andere vallei, waar mijn geroep nog een hele tijd kan nazinderen.

De spanning moet er echt eens uit… Je kent het gevoel wel.

Zoals toen die ene keer, op reis… Heerlijk bevrijdend zou dat nu zijn!

Werk en concentratie en al.

Er is wel wat te doen deze dagen, op ’t werk en al. Het is redelijk druk en de tijd vliegt.

Ik ben blij dat ik werkgewijs weer mijn oude zelve heb teruggevonden. Ze zeggen toch altijd dat je negen maanden nodig hebt om zwanger te zijn en vervolgens negen maanden om opnieuw (concentratie-gewijs) de ‘oude’ te zijn…

Awel, bij mij heeft dat laatste precies nog iets langer geduurd. Het gaat nu, hoor, eindelijk. Al moet ik toegeven dat het minste berichtje op de radio, televisie (die heb ik natuurlijk niet in mijn bureau staan), één van de mama-blogs (ik beken, ook tijdens mijn uren check ik dat soms), de website van De Standaard (echt Onverantwoord Interessant!) over een baby, een kindje, een foetus zelfs… mijn aandacht onmiddellijk afleiden. En dat was vroeger zo niet.

Vroeger kon je mij afleiden met berichten over feestjes, en drank (i know, i know), en mooie mannen (i know) en al die zotte dingen.

En nu zijn dat baby’s. Voornamelijk toch.

Want af en toe komt er een heel klein wild haartje terug, en dat is ook fijn.

Maar goed, dit gezegd zijnde, back to work! En vooral nog niet denken dat het vrijdag is.

Concentratie en al.

Vervelend toch…

Wij hebben te horen gekregen dat onze mini-creche haar deuren sluit… Op het einde van dit jaar al! Zo jammer!! En zo snel!

Het is erg voor de dames die er werken, voor de kindjes die er al zolang heerlijk samen spelen, voor de ouders die opvang zoeken, voor de zwangere mama die ik een tijdje geleden nog zag langskomen…

Ik ben volop op zoek naar opvang, maar dat is dus niet zo evident. Duh… Ik heb negen maanden volop moeten zoeken vooraleer ik uiteindelijk met heel veel geluk een plaatsje vond in deze geweldige creche!

En Kleine Prins gaat er zo graag naartoe. En het is op amper 900m van onze deur. En er werken de allerliefste meisjes. En er zitten zoveel leuke kindjes. En… ik kan zo nog wel even doorgaan.

Ik vind het dus heel erg voor hen allemaal, maar – ik mag hier op geheel “anonieme” wijze even bijzonder egoïstisch zijn – ik vind het ook erg voor mezelf. Voila.

Ik ben al op plaatsen geweest waar Kleine Prins naartoe kon, maar daar had ik echt geen goed gevoel bij. Eén plaatsje leek me wel fijn (een hele lieve dame – wat veel zegt over de andere plaatsen waar ik ben geweest) maar dat is dan weer op 20 minuten rijden…

Ok, geen drama (daarvoor maken wij momenteel te veel andere dingen mee – maar die houd ik voor mezelf), maar een beetje vervelend toch.