Ikkandani!

In de vakantie werken, ik kan da ni…

Of toch niet goed.

De collega’s zijn met vakantie, waardoor het hier echt heel rustig aanvoelt (hoewel het niet rustig is).

Ik heb een lange lijst met things-to-do en toch zit ik met mijn hoofd half in de wolken: ahja, want ’t is zomer en buiten zijn ze al aan ’t bbq’en (denk ik toch – in mijn beleving zit iedereen die vakantie heeft in de zomer ganse dagen te bbq’en).

Pas op, wat ik doe, doe ik wel goed hoor (beetje reclame maken, he – en kwestie van geen paniek te zaaien bij degenen die hier ineens aan twijfelden en die daar mogelijks gevolgen van zouden kunnen ondervinden: ge moogt gerust zijn, ge gaat het ni merken ;-))

Ik straf alleen mezelf, want dat wilt zeggen dat ik volgende week wat tandjes bij ga mogen steken en daar ga ik dan enorm veel spijt van hebben.

Maar goed, ’t is bijna weekend nu. Op naar huis, teenslippers aan en doen alsof ’t verlof is!

Mezelf verloochend?

Geheel tegen mijn eigen principes heb ik vanmorgen iets gedaan wat ik normaal NOOIT zou doen…

Met het schaamrood op de wangen moet ik bekennen dat ik vanmorgen aan een Mobistar-winkel in de rij stond voor de nieuwe iPhone – echt, als ik het neerschrijf word ik opnieuw verlegen!!

Maar Grote Prins wordt binnenkort 30 jaar en is erdoor bezeten, dus wat doe je dan als liefhebbende echtgenote? Je trots opzij zetten en hopen dat je je ventje gelukkig kan maken. Maar het voelde wel als totale zelfverloochening…(en dat was het ook)

En dan nog zonder resultaat.

Dus misschien hebben jullie vanochtend iemand in de rij zien staan, duidelijk op haar ongemak tussen die Die-Hard-fans (wat ik hélemaal niet ben, seriously, het gaat om een TELEFOON!), zo onzichtbaar mogelijk, elk oogcontact met wie dan ook vermijdend: must have been me! Of misschien is er nog ergens zo’n gekke echtgenote – ik hoop het althans 🙂

Damn, wat moet ik die man graag zien!

Dus Grote Prins, bij deze weet je het: ik zie je supergraag, dat heb ik vanochtend wel bewezen, maar nu blijf ik enkele weken trouw aan mezelf!

Ps: in ruil mag ik wel het hele weekend uitslapen 🙂 dus dat compenseert de zelfverloochening misschien wel een beetje: daar zou ik altijd veel voor over hebben!

Elf maanden!

En dat zelfs al meer dan een week… Shame on me, maar goed, de vakantie zinderde na 🙂

Maar je bent dus al elf maanden, Lieve Kleine Prins! Wat vliegt de tijd!

Je bent de laatste weken echt heel erg veranderd.

Je hebt (eindelijk) je eerste tandje gekregen. Het is nog niet goed zichtbaar, maar wel goed te voelen. En wij zijn fier natuurlijk 🙂

Je hebt leren wijzen, en hoe! Met je wijsvingertje wijs je naar alles (echt ALLES) wat je opvalt (vergezeld door het grappigste “tootje” en een redelijk luide “èh” – zie maar op foto’tje hieronder) Als je naar ons wijst en wij wijzen terug, dan vind je dat grappig. Vanmorgen ging ik je wakker maken (jaja, meneer, jij zit in vakantie-ritme!) en je wees onmiddellijk omhoog, ik weet nog steeds niet naar wat 🙂 Het is duidelijk, de wereld ligt klaar voor jou om ontdekt te worden en jij bent er al volop aan begonnen. Toen je vanochtend naar een vuiltje op de vloer wees (“èh, èh”), voelde ik me toch al lichtjes gecorrigeerd 😉 ik weet dat je stofzuigen geweldig vindt, maar dat hoef je zo niet te tonen…

Je begint klanken na te bootsen. Mamama, dadadada, papapapapa, brrrrrrrrrr, ohohoh, en natuurlijk tegenwoordig ook de hele dag èh, èh, èh (met vingertje erbij)… En je kan hoog zingen als je alleen speelt 🙂

Je bent gek op ballen. Grote ballen, kleine ballen, als het maar rond is… Je kan er ook echt goed mee om (echt!), je kan ze zelfs al bijna vangen als we ze gooien (ok, ok, we moeten ze traag en recht in je armen gooien, maar toch, wij vinden dat heel bijzonder). Ze zelf weggooien vind je hilarisch!

Je drinkt je flesje helemaal alleen. En vanochtend heeft papa gezien dat je zelfs in de fles keek om te zien of ze wel leeg was, toen dat niet helemaal het geval bleek heb je even geschud en lekker de rest uitgedronken. (een wonderkind, ik zeg het u ;-))

We hebben jou al allerlei (vreemde) troetelnaampjes gegeven (dat is Grote Prins zijn specialiteit en verdienste) en iedereen zegt die mee: Knapie, Permanske, Gheslies, Grizzly, …

Je gaat supergraag (echt SUPERgraag) in bad, als het bad volloopt, sta jij ongeduldig over de rand mee te kijken en o wee als dat te lang duurt. In bad ken je geen grenzen, je duikt en spartelt en speelt dat het een lieve lust is! Het zwembad op vakantie was ook leuk, maar daar was je toch nog niet zo op je gemak 🙂

Je kan heel goed op knopjes drukken, de iPhone van papa krijg jij zonder enige moeite aan en uit – we hebben maar één keer voorgedaan (daar krijgen we nog spijt van me dunkt ;-)).

Je bent verlegen (zo schattig!). Als je mensen niet kent, dan ben je heel stilletjes en bestudeer je alles en iedereen. Maar zodra je iedereen herkent, dan babbel en brabbel en zing en gil je…

Je (begint) te kruipen. Je bent niet de snelste, maar wel bij de slimsten (een wonderkind, ik zeg het u ;-)): je hebt al die maanden allerlei manieren gevonden om de spulletjes die je wou hebben tot bij jou te krijgen op de makkelijkste manier – en daar ben je heel goed in geworden! (herken ik mezelf?)

Je bent een echte knuffelaar. Strelen, aaien, knuffelen, als er maar iemand met je bezig is… Blijf dat maar voor altijd!

En het allerschattigste, mijn Lieve Kleine Prins, zijn je voetjes! Die trappelen en wiebelen alle kanten op als je enthousiast bent! Soms ga je echt in overdrive, helemaal enthousiast trappelen, voetjes tegen elkaar, armen wijd, heerlijk om zien!

Het waren alvast bijzondere maanden voor ons… We hebben veel gelachen, veel gespeeld, veel met je gewiegd en gedanst en gewandeld, we hebben ons verbaasd en we hebben je bewonderd, we zijn moe geweest, kwaad geweest, zenuwachtig geweest, wanhopig geweest, ook wel verdrietig geweest maar vooral heel erg gelukkig geweest!

Elke avond (als wij onze tanden poetsen, dan hebben wij zo van die filosofische momenten ;-)), verbazen we ons erover: wat ben je toch perfect!

Terug…

Wij zijn terug thuis! We hebben genoten van een heerlijke vakantie, dus laat ons nog maar even nagenieten…