De tijd vliegt…

Het gaat zo snel allemaal, het lukt me zelfs bijna niet om hier nog een postje te plaatsen.

Inmiddels ben ik 33 weken zwanger en dat begin ik te voelen. Van mij mag de baby wel nog een beetje blijven zitten, al heb ik soms het gevoel dat het voor elk moment zal zijn – dan lig ik ’s nachts wakker te denken en een beetje te piekeren (en vooral te timen of die krampen regelmatig zijn of niet :-)). We kijken er heel erg naar uit, maar het is ook zo spannend allemaal!

Kleine Prins die doet het intussen fantastisch! De creche is gesloten, dus hij wordt overdag verwend door zijn oma’s en dat laat hij zich welgevallen. Het is een echte schat (dat heb ik hier al wel ontelbare keren herhaald :-)) en hij verandert met de minuut – hij is de laatste dagen in een enorme lieve bui: knuffelen, babbelen, vanalles tonen en voortdurend bijleren. Ik kan allang niet meer optellen hoeveel woordjes hij kent, het is een spraakwaterval geworden!

Wij zijn tijdens onze weekjes vakantie thuis gebleven en hebben geprobeerd om zoveel mogelijk in orde te brengen in huis – dat is aardig gelukt. Jammer van het slechte weer hier, al was dat voor mij persoonlijk geen drama – zo blijf ik voorlopig gespaard van dikke voeten, gezwollen vingers en een té groot walvis-gevoel (hoewel dat er toch wel is).

De harde buiken zijn een tijdje in frequentie toegenomen en eerder deze week heb ik enkele duidelijke weëen gevoeld – maar gelukkig bleef het daarbij. Vanavond mag ik nog eens op controle en ik kijk ernaar uit.

Kaartjes zijn besteld, adressen zijn gecheckt, nog even exacte aantal doorgeven en we zijn daarmee rond. Naam is gekozen (spannend!) en de grootouders zijn paraat voor een nachtelijke telefoon als het zover zou zijn… Maar zoals gezegd, hij mag nog even blijven zitten.

Nu nog een manier vinden om de blogpostjes opnieuw met grotere regelmaat gepost te krijgen – zelfs bijlezen lukt me niet altijd…

 

 

18 maanden!

Lieve Kleine Prins

Je groeit als kool! Je schoenen zijn opnieuw te klein geworden en hoewel je nieuwe schoenen ons grote boten lijken, passen ze jou al redelijk goed.

Het gaat dus snel.

Ongelooflijk wat je allemaal hebt geleerd op zo’n korte tijd – je babbelt dat het geen naam heeft: mama, papa, Bumba (hoe die gele clown je zo heeft betoverd, het is me een raadsel), Nie (dat ben jijzelf), boe (koe), poes, woef (we proberen je nochtans hond te leren, maar je hoort hen zelf te vaak blaffen dat het voorlopig geen zin heeft, en onze Torval die kan blaffen dat weet de hele buurt), kaka, oei, boem, ba (bal), daa (daar), hoort, dada … en je doet heerlijke diergeluiden na (van de hond, de koe, de leeuw, de ezel en het konijn – dat laatste levert het allermooiste kusmondje op – dames houd uw dochters binnen ;-))

Je bent gek op vogels, als er komen eten aan hun voederplaatsje ben je niet te houden, dan spurt je naar het raam en sta je gebiologeerd te kijken en tegen het raam te kloppen (lieverd, vogeltjes schrikken daarvan en gaan dan vliegen – dan mag je niet boos worden op mama of papa, wij hebben daar niets mee te maken).

Je leest nog steeds massa’s boekjes, Opi heeft eens wat stripboeken meegegeven en dat vind je prachtig, zoveel prentjes!

Bij het babyzwemmen begin je wat stoerder te worden, de eerste lesjes was je erg bang, maar de derde les was al na 5 minuutjes een sukses, zo zwieren en pletsen, heerlijk om zien – al mogen je oogjes nog niet nat worden (dat is ook in bad een probleem).

In de creche leer je ook veel, ineens kan je handjes draaien, ssssst doen, zwaaien naar iedereen (dat doe je allang), kusjes gooien (*smelt*)…

Je kan ons ook ontzettend doen lachen, zoals vanmorgen aan de onbijttafel – onbewust heeft papa blijkbaar gezucht waarna jij overdreven bent beginnen zuchten (en daarna maar lachen daarna, al die mooie tandjes bloot). Humor lieverd, je hebt gevoel voor humor.

Als ik naar papa telefoneer vanuit de auto hoor ik je op de achtergrond vrolijk “mama, mama, mama, mama” roepen, lieve schat ik hou het niet op die momenten, ik barst gewoon van liefde voor jou – echt, het gevoel is onbeschrijflijk en heerlijk en absoluut onmisbaar!

Ik ben verslaafd aan jou, onherroepelijk en onvoorwaardelijk en hopeloos verloren – en ik vind het HEERLIJK!

Lieve Kleine Prins, de wereld is prachtig met jou erin, de zon schijnt alle dagen en muziek klinkt overal,

Zoen,

je mama

14,5 maanden

Lieve Kleine Prins,

Je bent ongelooflijk aan het veranderen!

Je begint te praten. Dat deed je al wel langer, maar mama zeggen tegen iemand anders tel ik niet mee als praten, ah neen. En papa zeggen tegen het bad of het badeendje, tel ik ook niet mee. We gaan niet streng zijn, maar wel een beetje rechtvaardig. Ik ben je mama en Grote Prins is je papa. En dat zeg je nu helemaal juist, dus je kan praten! Nu voor echt!

Je zegt al: mama, papa, dat, kijk, nee, hoort (met je vingertje in de lucht als de microgolf aangeeft dat je flesje klaar kan zijn – maar soms Kleine Prins, zit daar iets anders in, iets voor mama en papa – maar dat begrijp je nog niet helemaal – ach da’s ni erg, je mag wel proeven).

En je begint te stappen, het is nog even wachten op de zelfstandige stapjes (je bent echt heel voorzichtig), maar je crosst rond achter je loopkarretje, achter stoelen, krukken, al wat maar beweegt…

Je bent iets minder voorzichtig als je in de zetel “zit”. Dat is precies een pretpark op zichzelf – rondkruipen, achteroverwerpen (let daar aub mee op, want er komt een dag dat ons reactievermogen misschien niet zo spectaculair snel zal zijn en dan duik je de grond op…), kiekeboe onder de kussens, hoe wilder hoe liever.

Ik heb van het lange weekend geprofiteerd om heerlijk met jou rond te hangen – genoten dat wij hebben! Echte quality-time! En nu ben je helemaal fan van je ouders – en dat is goed Kleine Prins – want wij zullen er altijd voor je zijn. Ook als het allemaal eens tegenzit, of als je een nieuwe buil op je voorhoofd hebt, als je toch eens uit de zetel zou stage-diven, als je minder lieve kindjes zou tegenkomen, als je hartje ooit wordt gebroken, als je met een kater in je bed ligt…

Eén vaste waarde, Lieve Kleine Prins, en dat zijn wij. Altijd. (Ooit zullen wij dit plaatsje wel delen, hoor, niet ongerust zijn!)

Wij zullen jou graag zien. Liever nog dan onszelf.

Dus wees een beetje zacht voor ons en word maar niet te snel groot. Geniet van elk moment, van elke knuffel. En blijf vooral zo lief als je nu bent. Want wij hebben nog nooit zo’n schatje gezien!

En zolang nog niemand dat flauw kan vinden, geef je nog maar kusjes aan je mama en knuffels aan je papa, hang je nog maar rond onze nek en zit je maar op onze schoot. En zelfs later, doen we dat gewoon als niemand het ziet 🙂

x, je mama

Prinsiewinsie!

Onze Kleine Prins wordt groot.

Dat is niet onlogisch en toch verschieten wij daar elke keer een beetje van. En blinken van trots, dat spreekt. Het ventje moet nog maar lachen of wij roepen al enthousiast en laten alles vallen waar we mee bezig zijn.

Dat moet toch vreemd zijn voor hem.

Hij zwaait naar Bumba (ja, mama krijgt geen blik als ze vertrekt uit de crèche, maar Bumba…) en ik kan het niet laten om hem emotioneel vast te pakken. Hij slaat zijn armpjes om mijne nek en ik pink een traantje weg.

Kleine Prins, sorry hoor, ik weet niet hoe jij dat allemaal vindt, maar ik kan er echt niks aan doen. Je bent zo perfect voor ons, dat is ni normaal.

Ik vraag me af of dat ooit weggaat of zelfs enigszins mindert. Ik wist wel dat “eigen kind schoon kind” vrij normaal was, maar dit … 🙂

Oh, en dit weekend was zalig: wij hebben heerlijk geslowd op dit nummertje. En jij bleef stillekes tegen mij aanliggen… Héél het liedje lang (da’s vrij uitzonderlijk voor jou) – en ik denk niet dat het was omdat je draaierig was…

Wanneer we hem missen

omdat Grote Prins te lang van huis is,

brabbelt en babbelt Kleine Prins de stilte volop weg. Dat doet hij nog luider wanneer Grote Prins er is (ze doen dat overigens allebei dan), maar nu zorgt hij ervoor dat ik me geen seconde alleen voel en dat is heerlijk.

Er wordt gebrabbeld, gelachen, gekird (zalig hoog ook ;-)), gekraaid, gebrrrrrrrrrrrd, ge’dadadadadaaa’d, ge’mamamamamamaaa’d, … Het is een gezellige drukte! Ik kan geen telefoongesprek voeren of hij babbelt ertussen, de honden krijgen een uitleg die ze geïnteresseerd lijken te aanhoren, de knuffelleeuwtjes krijgen de hele dag van Permansies in ’t lang en in ’t breed uitgelegd…

Soms is hij verlegen, dan kijkt hij en zwijgt hij 🙂 maar meestal duurt dat niet zo lang…

Maar eerlijk is eerlijk, wat hij vertelt, klinkt als muziek in de oren!

Moeofnimoe.

Kleine Prins wordt wakker tussen 5u en 6u. Meestal wil hij erna ook niet meer inslapen, zeker niet alleen in zijn bedje (drama’s!) maar ook niet bij ons in het grote bed… Dan is er geen sprake van drama’s (alleszins niet voor hem), maar dan is het speeltijd – niets zo fijn (in zijn beleving) als vingers in onze ogen, oren, neus, mond – liefst met veel lawaai en gekir erbij… Dan slapen wij dus ook niet meer.

Moet het gezegd dat wij daar moe van worden?

Elke ochtend nemen we ons – grommend met een tweede kopje espresso (de strafste die er is!) in de hand – voor om die avond wél eens vroeg te gaan slapen. Maar tegen ’s avonds is dat voornemen allang vergeten. Onze avonden zijn al zo kort, wij willen dan echt niet om 21u30 gaan slapen (en ook niet om 22u30).

Wij zijn dus moe, en misschien is dat een beetje onze fout. Maar Kleine Prins, zou jij niet wat willen uitslapen? Heb je dan echt dat gen van je mama gemist? (voor je er was, sliep ik met gemak tot tegen de middag als er geen wekker aanstond – hetgeen natuurlijk ook niet door iedereen op prijs werd gesteld -maar deugd dat dat deed!! Echt, dat moet je eens proberen: wakker worden en duizelen van de uitgerustheid :-))

Geen idee hoe het ons lukt met zo weinig slaap, maar we staan nog sterk – de vermoeidheidsruzies eventjes buiten beschouwing gelaten. (Een vreselijk fenomeen die vermoeidheidsruzies: veroorzaakt door totale onredelijkheid, zonder enige aanvaardbare grond een beetje roepen en tieren, of minstens toch grollen – maar gelukkig ook snel te relativeren) 

Maar Grote Prins heeft gelijk: we mogen ons gelukkig prijzen dat jij altijd goed gezind bent – we kunnen niet anders dan daarin meegaan – hoe vermoeiend ook 🙂

Negen maanden al!

Lieve Kleine Prins

Morgen is het alweer negen maanden geleden dat je papa en ikzelf in het ziekenhuis aan het wachten waren op je komst… Nuja, wachten, er kwam nog wel wat meer bij kijken, maar daarvoor is het nu niet het moment 😉

Je bent al een flink kereltje geworden, bij Kind en Gezin woog je vorige week 9,7 kg en 73cm – beiden ongeveer P75, dus je bent mooi in proportie gekomen (in tegenstelling tot de – toen ook al allerschattigste – chubby cheeks die je voorheen was).

Je doet ons nog altijd smelten!

Je giert het uit van het lachen (en dat is echt heerlijk om horen!) als we een speelgoedje vanuit de lucht op de grond laten vallen. Hi-la-risch vind je dat! Een trukje dat we van jouw meter hebben geleerd en waar we al eindeloos lach-plezier aan beleefden!

Je lacht de hele tijd naar de honden als ze naar jou kijken, ik hoop dat ze voelen hoe lief jij dan bent!

Je eet nog steeds supergraag en dat is heerlijk! Wij maken altijd alles vers, want het potje Olvarit dat we gisteren wouden geven (door pure overmacht, Kleine Schat, je had zo’n honger en we waren lang bij de dierenarts geweest) rook zo vreemd en onnatuurlijk… We hebben snel zelf iets klaargemaakt en jou proberen afleiden, dus sorry Kleine Schat dat het soms wat langer duurt – maar je zou het niet gelust hebben! Erna was je het alweer snel vergeten.

Iedereen zegt ons ook hoe braaf jij bent en dat is echt zo! Noteer dit maar voor later: als je ergens samen met mama en papa heengaat, zit je nieuwsgierig rond te kijken, te lachen naar de lieve mensen, te spelen met je speelgoed of met mama’s halskettingen (dé perfecte afleiding)… Je protesteert zo goed als nooit en bent blij met alle ritselende zakjes en speelgoedjes.

Je maakt nog geen aanstalten om te kruipen, maar dat lijk je nog niet nodig te vinden.

Wij leggen je in je bedje om 20u (ongeveer) en je gaat met een grote glimlach slapen – heerlijk is dat! Je wordt – naar onze normen toch – wel vroeg wakker (om 6u) maar ook dat doe je met zo’n grote glimlach dat wij het jou onmiddellijk vergeven.

Je brabbelt intussen de hele dag door, “dadadadadadada….”

Je bent niet graag alleen, als je doorhebt dat je alleen aan het spelen bent dan zet je het wel op een huilen, maar dat huilen wordt heel snel lachen zodra je doorhebt dat wij jou echt niet alleen hebben achtergelaten (want Lieve Kleine Prins, dat zouden wij NOOIT doen!).

Je pakt graag alles vast en het allerliefste nog de iPhone van papa of de afstandsbediening van de televisie – welk speelgoed je ook voor je hebt, als je die dingen ziet gaan je armen in de lucht en begin je dapper te fladderen (“hebben, hebben, hebben, …”)

Ik denk dat jij papa snel zal leren hoe hij zijn spullen moet opruimen 🙂