2 jaar!

Kleine Prins is 2 geworden!

Al enkele dagen geleden, maar ik wil de tijd nemen voor dit postje.

Kleine schat, je doet dat echt fantastisch. Een wonderkindje ben je. Zoals jij opgroeit, het is ongelooflijk. Wij staan versteld van zo’n natuurtalent.

Je babbelt dat het een lieve lust is. En zoveel woorden dat je kent, je spreekt ze ook allemaal zo goed als juist uit (behalve kapot, dat blijft “pakot” – jammer genoeg moet je dat nogal regelmatig zeggen want er sneuvelt al wel eens iets – en ganzen blijven “zannen” maar daar zit je Omi voor iets tussen :-)) – je maakt hele zinnen (“ikke ben flesje aan het djinken”, “mama koekje geven”, “torval blaft”, “papa make lawaai”, “klok zegt hoe laat het is”, “Matthieu traktor rijden”, “Omi zannen kijken”, “draakje waar ben je” …) en wij blinken voortdurend van trots.

Uren kan ik naar je kijken. En ik ben niet alleen…

Ons momentje voor het slapengaan is hemels. Wanneer ik met jou naar je kamer ga, jij je lichtje aandoet en ik voor jou nog een boekje (ok, eerlijk, nog meerdere boekjes) lees, dan is het intens genieten. Erna mag ik jou in je bedje leggen en zingen we nog een liedje. En dan ga ik “opruimen” (soms is dit wel een mini-leugentje om bestwil ;-)) en ga jij lekker slapen – meestal zonder protest.

Je geeft knuffels als we daarom vragen en ook als we daar niet om vragen. En die knuffels, lieve Prins, zijn goud waard.

Je hebt interesse voor de baby in de buik, wanneer ik zeg dat baby ernaar uitkijkt om met jou te spelen dan kom je een extra knuffel en kusje geven aan mijn buik. De schoenen die voor jou te klein geworden zijn, zijn voor baby – dat zeg je zelf al.

In het weekend als jij je dutje doet hebben we inmiddels een heerlijk trukje gevonden: ik mag naast jou zitten en gezellig een boek lezen (heerlijk moment voor mezelf ook, zalig excuus) en jij valt dan vredig in slaap: van een win-win gesproken!

In de weekends slaap je soms tot 10 uur. Ik weet dat dat heel bijzonder is en wij zijn jou daar dan ook heel erg dankbaar voor! Al lig ik meestal vanaf 8u eerder onrustig te soezen, want ik popel ook om jou te zien – maar toch doet het deugd. Als we dan je kamer binnenkomen zit je braaf rechtop – geen idee hoelang jij dan al wakker bent, want je hebt tot dan nog geen kik gegeven.

Soms mag je bij ons in bed slapen – als de nachtmerries je helemaal overstuur hebben gemaakt. Maar dan slapen wij niet echt goed, want jij ligt niet echt stil en wanneer je eindelijk je draai gevonden hebt is dat meestal met je armen wijd in het midden van het bed. En toch zijn dat bijzondere nachten, waar ik wel van geniet.

Je lacht naar de camera wanneer er een foto wordt genomen en je wil erna kijken hoe die foto eruit ziet.

Draakje is jouw knuffel, die wordt overal mee naartoe gesleurd – en het reserve-draakje dat we je geven wanneer jouw draakje in de was zit herken je ook al (“ander draakje hebben”).

Je bent echt prachtig, je zit aan je kleine tafel om te puzzelen en boterhammetjes te eten, je bent gek op bellen blazen en ballonnen, je kan af en toe heel dramatisch doen wanneer je geen (of maar één, stel je voor) koekje krijgt, je speelt niet graag alleen (liever kijken wat mama in die potten zit te roeren) en je bent – net als je papa – een absolute vlees-fanaat (“vleesje eten, papa vleesje bakken”)…

Je bent ons kostbaarste bezit.

En baby die zal héél erg gelukkig zijn met zo’n fantastische Grote Broer!

Lieve Kleine Prins, mijn wereld met jou erin is helemaal perfect!

x, je mama

3 jaar geleden…

Genoten wij van een prachtige dag!

En sindsdien werd het alleen maar beter.

Hij…

is groot en knap, brutaal en grappig, stoer en soms iets minder, maar vooral heel erg lief.

Vele jaren geleden zette hij mijn wereld ondersteboven, van de ene dag op de andere, liefde op het eerste gezicht. Al hebben we ons daar toch – in al onze onwetendheid – nog even tegen verzet. Tevergeefs. Gelukkig.

Hij is de man waarvoor ik heb gekozen. Met heel mijn hart. En daarvan heb ik nog geen seconde spijt gehad!

Slik.

Ik ben er echt niet goed van.

Van de beelden en de getuigenverslagen. Van het idee van de hel die losbrak. Van het feest dat een nachtmerrie werd.

Vandaag even stil hier.

Ik denk aan iedereen die erbij betrokken raakte, aan de slachtoffers en hun families en vrienden.

Niet te vatten.

Hij hikt!

Hij hikt op dit moment.

Mijn buik beweegt telkens met een schokje.

Ik kan mijn hand op zijn billetjes leggen (althans waar de gyn. me toonde dat de billetjes liggen) en hem voelen hikken.

Zo lief dat ik niet wil wachten om het op te schrijven.

Hij hikt! Nu al een held! 🙂

Ik zaag.

Zo vaak zeg ik dat niet over mezelf (het is ook nooit waar!), maar nu wel.

Ik maak momenteel het cliché van de hoogzwangere vrouw helemaal waar: zagen, klagen, zuchten, kreunen en steunen…

Jep, that’s all me 🙂

Sorry voor al degenen die dat moeten verdragen – jullie kunnen stoppen met lezen, maar mijn mannen thuis die hebben het zwaarder.

Maar nog even doorbijten. Even nog…

Want ik kan daar echt niets aan doen nu.

Woelige nachten

Het zijn woelige nachten. In mijn buik wordt er gestampt dat het een lieve lust is en dat liefst nog op de momenten dat ik bijna in slaap ga vallen.

Het is fijn zo, want door die vele bewegingen (en de tips van de gyn over zijn houding) is het goed voelbaar wanneer er een voetje passeert, wanneer de billen duwen, enz… Alleen wordt de focus een beetje te veel gericht op mijn maag en mijn blaas – ja, zelfs tegelijkertijd, dus ik weet niet hoe groot dat Stampertje intussen is, maar hij voelt al wel groot.

35 weken intussen, nog 5 te gaan. Maar ik ben er zo goed als helemaal klaar voor – en vooral bijzonder nieuwsgierig.

Ik geniet van Kleine Prins en elke seconde die ik met hem doorbreng. Ik vind het best raar dat dat binnenkort misschien minder exclusief zal zijn. Ik neem aan dat de liefde die ik voel gewoon zal verdubbelen.

Ik word al helemaal week als ik eraan denk.

En eigenlijk wil ik nu gewoon stoppen met werken om voltijds te genieten van mijn buik, van Kleine Prins, van rust en tijd…

Septembergevoel…

Van zo’n weer…

En voor mij hoeft het niet eens warm te zijn, hoor, want dan zwellen mijn vingers en mijn enkels. Maar af en toe een straaltje zon, een fluitend vogeltje, kindjes die spelen op straat – geef me toch iets waaruit blijkt dat het nog augustus is!?!

Maar goed, twee jaar geleden op 15 augustus werd onze Kleine Prins geboren op een heel erg warme dag, waarna nog vele warme dagen volgden, dus ik blijf erin geloven.

Wég septembergevoel, wég zeg ik u!