En dan.

En dan is het vrijdag,

en kan je gaan genieten van een weekendje thuis,

van tuinieren en de dieren verzorgen,

van lekker eten en lekker drinken,

van muziek luisteren en de krant lezen,

van uitgebreid ontbijten,

van lezen en spelen en ontspannen!

En dan begint de zon te schijnen,

en kan je zelfs dromen van een glaasje wijn op het terras!

En dan denk  je aan Kleine Prins en Grote Prins,

(en een beetje aan het komende zomeruur)…

En dan is je leven helemaal perfect!

Zo ervaar ik het toch…

Ziekenhuis…

Het klinkt erger dan het is geweest.

Kleine Prins blijft – ondanks de maanden aerosol – erg kortademig. Toen hij gisteren dan ook nog luider piepte dan anders en nog meer naar lucht hapte, adviseerde de pediater mij langs de telefoon om alvast naar spoed te gaan… Ik kan je zeggen, de woorden alleen: met Kleine Prins “naar spoed moeten” deden mijn moederhart toch enkele slagen overslaan.

Maar ze hebben hem goed geholpen en hopelijk betert het nu snel. We zullen nog zeker enkele weken moeten aerosollen, maar zolang het helpt is dat niet erg…

Lente!

Ze is er!!!!!

Ik was al eens voorbarig geweest, maar nu lijkt het mij toch echt!

Ik heb dan ook ineens de juiste voornemens genomen en ga vanavond (voor de tweede keer dit jaar – en neen, de vorige jaren heb ik zelfs die eerste keer niet gehaald) lopen! Mijn geweldige nieuwe schoenen aan (ik beken, volledig gezwicht voor de marketing, want ik heb  er zelfs voor op een loopband gestaan – in een winkel, jawel!), iPod in (de nieuwe Switch is zalig hiervoor!) en weg zijn we…

Ik kijk er zelfs al naar uit – benieuwd hoelang dat blijft duren (voor iemand die in haar hele leven amper 6 keer heeft gesport).

Ik hoop dat ik het de volgende weken/maanden/jaren volhou, want… IK!WIL!CONDITIE! (en misschien ineens ook een beetje een heel mooi lijf)

Waterpokken?

Bijna de hele creche heeft waterpokken (8 van de 14 kindjes zijn thuis), maar Kleine Prins doorstaat voorlopig de storm. We zullen zien hoe dat evolueert…

Ik weet niet goed wat ik moet hopen, dat hij ze snel krijgt of toch nog maar even niet: we moeten er een keertje door natuurlijk, maar nu is hij nog zo klein (en nog volop aan het piepen, aerosollen, neusje spoelen, kine volgen voor longetjes…) – als ik het zo verwoord valt mijn frank: ik wil niet dat hij nu al de waterpokken krijgt!

Ik wil dat hij vrolijk is en nergens last van heeft en volop mee kan genieten van de lente die morgen (ben benieuwd) echt helemaal zou doorbreken (mijnheer Deboosere: als u er nu naast zit, dan neem ik u dat wél kwalijk)!

Zeven maanden!

Liefste Kleine Prins

Het is alweer zeven maanden geleden dat wij in het ziekenhuis aan het wachten waren op jouw komst…

Wat gaat de tijd toch snel en vooral, wat vinden wij jou al groot!

Je bent intussen een echt ventje geworden, met de mooiste en breedste glimlach die wij al gezien hebben.

Je hebt helemaal je ritme gevonden: wakker worden rond 7u00, lekker flesje drinken, om 11u groentenpap waar je al helemaal gek op bent, om 15u à 16u fruitpap die je zo mogelijk nog lekkerder vindt en ’s avonds voor het slapengaan om 19u30 nog een flesje… Om 20u leggen wij jou in je bedje en zonder enig protest ga jij dan lekker slapen!

Ikzelf en Grote Prins genieten volop van je geweldige humeur: je bent altijd goedgezind, je lacht zo goed als de hele tijd (zelfs nu je zo erg piept en heel vaak aan de aerosol moet blijf je vrolijk).

Je bent nieuwsgierig en kan heel geconcentreerd spelen. Het valt echt op hoe je je aandacht dan op één speelgoedje kan focussen, terwijl het meestal goed vol ligt rondom jou… Je kijkt er dan naar met je tong uit je mond en doet je uiterste best om net dat speeltje op de juiste manier vast te pakken en in je mond te steken… Er wordt ook al duchtig vanalles op de grond gegooid… Je kan geconcentreerd naar televisie kijken.

Je begint water te drinken uit een beker met twee handvaten, dat lijk je leuk en lekker te vinden…

Je kijkt graag in de spiegel, als je dan dat mooie kleine jongetje in de gaten krijgt, lach je heel breed 🙂

De Maxi Cosi is zo goed als te klein voor jou – je groeit dan ook echt snel…

Aan kruipen lijk je nog niet toe te komen, als we je op je buikje leggen protesteer je meestal tot iemand jou komt helpen (ja, wij bekennen: we krijgen het niet over ons hart om je dan te laten liggen).

De relax is te klein geworden voor jou, vorige week stond ons hart bijna stil toen je je met je volle gewicht voorover wierp en één van de knopen het begaf… Die hebben we dus verbannen en nu zit je fier te wezen in de eetstoelen…

Je wordt heel graag geknuffeld (thank god, want ik kan jou zo goed als geen seconde gerustlaten ;-)) en je bent graag overal bij…

Je bent vrij makkelijk te troosten, als iemand je eens goed knuffelt en wat kusjes geeft op je wangen en je neusje, dan is het meestal snel weer beter.

Lieve Kleine Prins, wij genieten zo enorm van jou! Je bent écht het mooiste dat ons ooit is overkomen…

Kus,

je mama en je papa

Het heeft toch wel iets…

Dat ze daar blijkbaar toch op een andere manier tegenoverstaan…

Ik vind dat het wel iets heeft…

Wat zeg ik, ik vind dat het wel veel heeft…

Dat zou hier (volgens mij) nooit zo begripvol(/enthousiast) worden onthaald…

En ik vind het vooral super dat het eindelijk eens duidelijk wordt dat wij toch écht nog wel iets van hen kunnen leren…

Maar ook niet teveel, hoor 😉

Tiktaktiktak…

Idealiter om 6u50 uit bed,

ietwat op het gemak wakker worden, (ene oog openpitsen, andere oog openpitsen, voorzichtig de trap afschuifelen) 

espresso’tje drinken, 

Kleine Prins wakker maken, (of een wakkere Kleine Prins uit zijn bedje halen)

Kleine Prins flesje geven en aerosollen, (ja, met Bumba :-))

honden eten en water geven,

espresso’tje drinken, 

kippen eten en water geven,

eitjes rapen,

espresso’tje drinken,

Kleine Prins nog wat laten spelen,

snel douchen en iets proberen te maken van mijn outfit en make-up,

Kleine Prins jasje aandoen en in Maxi Cosi proppen, (met dit weer is die dikke jas echt nog een must en dan is het met onze niet-meer-zo-Kleine-Prins-van-meer-dan-negen-kilo echt wel proppen)

nog één espresso’tje drinken, (die espresso-machine was mijn allerbeste verjaardagskado ooit!)

vertrekken naar de creche…

En dan is het dus al 9u!

Ik moet dringend iets doen aan mijn efficiëntie ’s ochtends, ik vind dat ik mij haast maar klaarblijkelijk loopt er ergens iets fout… (En neen, waag het niet om dat op de espresso’s te steken!)

Of nog vroeger opstaan natuurlijk…  (maar dat is eigenlijk geen optie :-))

Bumba en aerosol…

Blijkt ook hier een perfecte combinatie.

Hij heeft zich altijd redelijk goed laten aerosollen (heeft het ook al heel veel moeten ondergaan, ocharme), maar nu hij meer begint te kunnen wordt het toch iets moeilijker om hem stil te houden.

Maar dan is er Bumba: het is echt mooi om zien hoe hij daar gehypnotiseerd naar kan kijken, terwijl ik rustig kan aerosollen. En een aflevering van Bumba duur precies 5 minuten – ook handig om ineens te timen!

Ik weet het, educatief gezien is zou het niet zo verstandig zijn om kleintjes al naar tv te laten kijken (waarom? iemand?) maar het is zo handig… En voorlopig zijn al die programma’s nog redelijk nieuw voor ons, dus we verdragen ze nog op de achtergrond (hoewel het deuntje van “Dobus” mij toch al begint tegen te steken…grrrrrr, nu zit het in mijn hoofd natuurlijk :-))