In a nutshell…

Er wordt bij ons gespeeld en gelachen, gewerkt en georganiseerd. Er wordt gebabbeld en gezwegen, buiten gewandeld en binnen gerust. Er wordt genoten en soms wat verdriet verwerkt.

Het leven raast vaak voorbij, maar het bevalt ons aardig op die sneltrein. Meestal alleszins.

De prinsjes zijn het grootste goed in ons bestaan, zoveel is zeker. Zij houden ons bezig (dat is nog een understatement) en maken ons aan het lachen. Ons hart is nooit groter geweest dan het nu is, zoveel liefde te geven en te krijgen.

Mama (en papa) worden heeft ons overdonderd en toch voelt het alsof het nooit anders is geweest.

Als deze mama haar blog-inspiratie nu nog even zou kunnen terugvinden, zou dat bijna ideaal zijn… Ik probeer er een goed voornemen van te maken. Bij deze.

Ha! Nu jullie.

Onze knapperd

Jammer dat het bloggen zo stilgevallen is. Er is nochtans heel wat te vertellen.

Maar voorlopig enkel een foto van onze knapperd die hier niet mag ontbreken…

20130411-154145.jpg

Gedichtendag.

Om dat sommige dagen gewoon mooier zijn dan andere…

Ze wacht.
Nee, denkt ze, ik wacht niet,
ik dans.
Ze danst,
ze danst met lange, ranke passen,
langzaam en aandachtig,
ze houdt haar ogen dicht,

ze danst door deuren en door ramen
en door lange lankmoedige dagen-
hout, glas en uren vallen in splinters rond haar neer-

en telkens als ze niet meer kan
en bijna, bijna valt,
denk ze: Ik?
ik val niet, ik dans.

T.Tellegen

Hij stapt!

Sinds 14 dagen…

Hij doet niets anders meer – de wereld is vanaf nu, nog meer dan tevoren, zijn speeltuin. En plezier dat hij daar heeft!

Klaar voor 2013…

 

2012 was een mooi jaar!

Een jaar met 2 flinke prinsjes die alsmaar flinker worden.

Een jaar waarin Kleine Prins naar school begon te gaan en zich langzaamaan ontpopte van verlegen peutertje tot iets minder verlegen kleuter.

Een jaar waarin Kleinere Prins zich heeft ontpopt van brave baby tot mega-ontdeugende-maar-ontzettend-schattige peuter. Inmiddels is het een echte deugniet geworden die van zich laat horen en die vooral héél goed weet wat hij wil, en wat hij niet wil.

Het is vooral ook het jaar waarin een nichtje én een neefje geboren werden! Een pracht van een meisje dicht bij huis en een stoere knappe jongen aan de andere kant van de wereld…

Een jaar waarin ik van job veranderde en in mijn nieuwe job mijn draai beetje bij beetje gevonden heb. Een jaar waarin ook Grote Prins van job veranderde en zijn draai lijkt te vinden.

Het is jammer genoeg ook het jaar waarin onze loebas-smarcusmans-torval-valens-torreadore-… een spuitje kreeg. 12 jaar was hij bij ons, hij kon blaffen tot je er gek van werd, maar was vooral de liefste golden retriever die wij ooit gekend hebben. Hij was altijd blij om ons te zien, was ontzettend lief voor de Prinsjes en een plezier om in huis te hebben… We missen hem…

Maar het was vooral een jaar met véél plezier, fijne vakanties, mooie momenten en geweldige knuffels!

En voor 2013?

Wij hopen op een jaar vol liefde, een goede gezondheid voor allemaal, veel knuffels, gezellige momenten, geweldig leuke spelletjes en ravotmomenten, oneindig veel gekdoenerij, nog meer quality-time en misschien ook weer wat meer tijd en inspiratie om deze blog te onderhouden…

Wij zijn er klaar voor! (gelukkig maar, want het is intussen al volop bezig!)

foto

 

 

 

Upside down.

Kleine Prinsjes worden groot. Heel groot.

En dat gaat snel. Heel snel.

Hij wil astronaut worden. Of brandweerman. Maar ook een driesterrenkok. En zo groot als papa. Hij is nu al een grote “jommen” (bijna het enige woord dat hij niet juist zegt, maar hij zegt het zo mooi) die flink naar school gaat. Er mogen geen vliegen of dieren komen ’s nachts, daarvoor moeten alle deuren en ramen gesloten worden. Hij wil een robot krijgen van sinterklaas. En soms heeft hij jeuk aan zijn baard (lees: kin :-)). Als zijn broertje hem pijn doet, zegt hij snel “maar het is niet erg, hoor, het doet geen pijn meer” en geeft hij hem een kusje (de omgekeerde wereld). Als hij pipi doet op de grote wc mag Kleinere Prins niet komen kijken. Niet! Hij gaat naar de turnles en leeft zich daar uit met zijn kameraadje. Hij heeft vriendinnetjes waar hij heel lief voor is. Hij ziet altijd de maan, zodra ze tevoorschijn komt. Hij houdt van het boekje “het jongetje op de maan” over een jongetje dat zijn mama een stukje van de maan wil geven. Hij wil mij een stukje van de maan geven maar heeft daarvoor een ladder nodig. Hij eet zijn groentjes en kortjes (meestal) op omdat hij dan zo groot en sterk kan worden als zijn papa.

En dan is er Kleinere Prins. Dat is onze kleine schelm. Een stille deugniet. Hij kan iedereen doen smelten met zijn blauwe ogen. Hij lijkt de onschuld zelve. Tot je even niet kijkt… Stilletjes doet hij wat niet mag. Stilletjes pitst hij zijn grote broer als hij zijn zin niet krijgt. Stilletjes kruipt hij in alle gaatjes en hoekjes waar hij niet hoort te komen. Maar hij is ook heel lief. Hij zegt “mama”, “papa”, “ba” (bal), “ta” (Kinta) en hij smakt met zijn mond als hij wil eten. Hij klimt overal op. Hij valt ook wel overal af. En hij leert niet dat beide met elkaar in verband staan. Als iets niet mag, dan kijkt hij eerst met de grootste puppy-ogen die er zijn (wie kan dan iets weigeren!). Wanneer die niet meer werken, dan heeft hij zijn ik-ben-booooooos gezicht. Zeg nu zelf…

 

 

 

 

 

 

Kabouters?

Samen met het buurmeisje worden er kabouters gezocht. Rode Pinnemutsen die boven het gras uitsteken? Of stil gefluister en geritsel? Zij vinden het!

20120911-103630.jpg