Snif

Wat ruikt hij toch heerlijk, besefte ik vanmorgen nog maar eens…

Terwijl wij daarvoor douchegels en zeepjes en deo’s en parfums en tandpasta en ga-zo-maar-door nodig hebben, ruikt hij helemaal perfect. Ok, misschien niet voortdurend (hij kan er ook niet aan doen als mama niet gezien heeft dat hij hard heeft gewerkt aan een luiertje), maar eens de luier schoon is wel. Altijd.

Ik zou aan hem kunnen blijven snuiven. Maar dat is natuurlijk not done. Al doe ik het wel. En vaak. En hij vindt het wel grappig. Dus ik heb nog een excuus, want ik maak hem aan het lachen… (en dat is toch wat mama’s moeten doen?) Wij hebben een win-win-situatie.

Ik wou dat ik dat voor altijd kon blijven doen, mijn neus in zijn halsje begraven en die zalige geur opsnuiven. Maar ik kan me voorstellen dat hij dat binnenkort niet meer zo grappig zal vinden. Jammer.

(Ik zal misschien zo’n mama worden die nog eens aan de t-shirts snuift alvorens ze in de was gaan – nu weet ik waarom die dat doen…)

Als er een manier bestond om die heerlijke geur te kunnen bewaren, dan zou ik dat onmiddellijk doen. Want zo zou ik elke dag moeiteloos doorkomen, met een snuifje heerlijke geur van onze Kleine Prins!

Bol

Ik sta bol van de paaseitjes!

Dat moet maar eens stoppen al die chocolade, want in tegenstelling tot anderen heb ik deze lekkernijen tijdens de Vasten niet uit mijn leven geband…Maar dat had ik dus beter wel gedaan, want nu moet Pasen er nog aankomen en ik heb nu al een echte paas-eitjes-verslaving gekweekt… Een voor de buitenwereld niet te verbergen verslaving… Dus dat is niet goed.

En ik ben deze week ook nog niet gaan lopen, elk excuus leek goed genoeg. Dus dat is ook niet goed.

Maar kijk se, dat is hier een beetje als therapie, ik heb nu het probleem (ok, niet minimaliseren, ik bedoel natuurlijk “de problemen”) erkend, nu kan ik er iets aan beginnen doen.

Zodra het zakje paaseitjes dat ik vanmorgen op mijn bureau vond op is begin ik eraan…Denk ik…

En dan.

En dan is het vrijdag,

en kan je gaan genieten van een weekendje thuis,

van tuinieren en de dieren verzorgen,

van lekker eten en lekker drinken,

van muziek luisteren en de krant lezen,

van uitgebreid ontbijten,

van lezen en spelen en ontspannen!

En dan begint de zon te schijnen,

en kan je zelfs dromen van een glaasje wijn op het terras!

En dan denk  je aan Kleine Prins en Grote Prins,

(en een beetje aan het komende zomeruur)…

En dan is je leven helemaal perfect!

Zo ervaar ik het toch…

Lente!

Ze is er!!!!!

Ik was al eens voorbarig geweest, maar nu lijkt het mij toch echt!

Ik heb dan ook ineens de juiste voornemens genomen en ga vanavond (voor de tweede keer dit jaar – en neen, de vorige jaren heb ik zelfs die eerste keer niet gehaald) lopen! Mijn geweldige nieuwe schoenen aan (ik beken, volledig gezwicht voor de marketing, want ik heb  er zelfs voor op een loopband gestaan – in een winkel, jawel!), iPod in (de nieuwe Switch is zalig hiervoor!) en weg zijn we…

Ik kijk er zelfs al naar uit – benieuwd hoelang dat blijft duren (voor iemand die in haar hele leven amper 6 keer heeft gesport).

Ik hoop dat ik het de volgende weken/maanden/jaren volhou, want… IK!WIL!CONDITIE! (en misschien ineens ook een beetje een heel mooi lijf)

Zeven maanden!

Liefste Kleine Prins

Het is alweer zeven maanden geleden dat wij in het ziekenhuis aan het wachten waren op jouw komst…

Wat gaat de tijd toch snel en vooral, wat vinden wij jou al groot!

Je bent intussen een echt ventje geworden, met de mooiste en breedste glimlach die wij al gezien hebben.

Je hebt helemaal je ritme gevonden: wakker worden rond 7u00, lekker flesje drinken, om 11u groentenpap waar je al helemaal gek op bent, om 15u à 16u fruitpap die je zo mogelijk nog lekkerder vindt en ’s avonds voor het slapengaan om 19u30 nog een flesje… Om 20u leggen wij jou in je bedje en zonder enig protest ga jij dan lekker slapen!

Ikzelf en Grote Prins genieten volop van je geweldige humeur: je bent altijd goedgezind, je lacht zo goed als de hele tijd (zelfs nu je zo erg piept en heel vaak aan de aerosol moet blijf je vrolijk).

Je bent nieuwsgierig en kan heel geconcentreerd spelen. Het valt echt op hoe je je aandacht dan op één speelgoedje kan focussen, terwijl het meestal goed vol ligt rondom jou… Je kijkt er dan naar met je tong uit je mond en doet je uiterste best om net dat speeltje op de juiste manier vast te pakken en in je mond te steken… Er wordt ook al duchtig vanalles op de grond gegooid… Je kan geconcentreerd naar televisie kijken.

Je begint water te drinken uit een beker met twee handvaten, dat lijk je leuk en lekker te vinden…

Je kijkt graag in de spiegel, als je dan dat mooie kleine jongetje in de gaten krijgt, lach je heel breed 🙂

De Maxi Cosi is zo goed als te klein voor jou – je groeit dan ook echt snel…

Aan kruipen lijk je nog niet toe te komen, als we je op je buikje leggen protesteer je meestal tot iemand jou komt helpen (ja, wij bekennen: we krijgen het niet over ons hart om je dan te laten liggen).

De relax is te klein geworden voor jou, vorige week stond ons hart bijna stil toen je je met je volle gewicht voorover wierp en één van de knopen het begaf… Die hebben we dus verbannen en nu zit je fier te wezen in de eetstoelen…

Je wordt heel graag geknuffeld (thank god, want ik kan jou zo goed als geen seconde gerustlaten ;-)) en je bent graag overal bij…

Je bent vrij makkelijk te troosten, als iemand je eens goed knuffelt en wat kusjes geeft op je wangen en je neusje, dan is het meestal snel weer beter.

Lieve Kleine Prins, wij genieten zo enorm van jou! Je bent écht het mooiste dat ons ooit is overkomen…

Kus,

je mama en je papa

Huh?

Dan heb je een onrustige nacht, vele malen wakker gemaakt voor flesje, voor krampjes, voor hondjes (ja, die hebben ook soms aandacht nodig en die vergeten ook wel eens pipi te doen voor ze gaan slapen ;-)), door stormweer (want die wind van de laatste dagen horen wij veel te goed!)…

En dan denk je steeds: morgen ga ik afzien!

En dan ben je ervan overtuigd: morgenvroeg (“straks”, want als je ‘s nachts wakker bent denk je niet zo positief) ga ik een pesthumeur hebben…

Maar dan gaat de wekker, nadat je net een half uurtje terug neerlag, en dan zie je dit…

 

En dan vergeet je alles! (zeg nu zelf ;-))

Huh? Slechte nacht? Ik?

Geen idee – sssssssssttttt – laat me nu genieten… van onze fantastische Kleine Prins!