Zo druk.

Het is druk.

Thuis is dat een gezellige drukte, een drukte vol kindjes en beginnende schaterlachjes, vol tutjes en pampertjes, vol spetterende badmomentjes. Een drukte vol kleren in alle maten en alle kleuren, vol spelletjes en boekjes, vol voetbal en diabolo, vol klauterende kindjes, vol boterhammetjes en soepkommetjes en papflesjes…

Maar op het werk is dat een andere drukte. Een drukte die concentratie vergt en organisatie. Die niet voorbijgaat door even buiten te stappen en diep in te ademen. Een drukte die je dwingt om onmiddellijk “weer mee” te zijn. En als ik nu iets niet ben, dan is dat “weer mee”.

Er zijn wat hersencellen overgegaan op zoon en dochter bij de bevalling denk ik. Of ze zijn gewoon stilgevallen. In elk geval mis ik er een paar, een paar die nochtans essentiële informatie en kennis lijken te bevatten, want die ben ik kwijt. En dat is behoorlijk onhandig in deze drukte.

Misschien zit mijn hoofd gewoon te vol, dat kan ook. Weet iemand dan waar ik een kraantje vind?