Volwassen zijn heeft ook wel iets.

Een rustige nacht (of mocht ik dat niet zeggen), een lekker kopje koffie, en een leeg hoofd klaar om gevuld te worden met gedachten, bedenkingen, indrukken en helaas ook werk. Maar meer heb ik vandaag niet nodig om me goed te voelen.

De Kleine Prinsen waren vrolijk vanochtend. Kleine Prins speelt een spelletje op de telefoon van mama (nadat hij dat beleefd heeft gevraagd) terwijl wij ons douchen en klaarmaken. Kleinere Prins wordt gewekt door Kleine Prins en mag erbij komen zitten. Gezellig gekeuvel daar op dat bed, veel liefde voor elkaar – tussen de occasionele krabben of beten door. Zo horen ochtenden te zijn.

Boterhammetjes smeren, fruitje klaarmaken, boekentas vullen tussen enkele tovertrukken door (Kleine Prins heeft morgen circusvoorstelling op school en is al de hele week mini-voorstellingen aan het geven).

De verdwijntruk vanochtend was machtig:
“Niet kijken mama. Hocus Pocus Pats, ik wou dat ik weg was” (uitstervend stemmetje en voetstapjes richting gang)
“Je mag kijken” (klinkt van heel ver weg.)
Moh! Ik zie niemand! Supertruk, echt.

Het is fijn zo.

En soms besef je dan, dat we een écht gezinnetje zijn. Zotjes. En zalig, dat vooral.

Volwassen zijn heeft eigenlijk ook wel iets. Heel veel zelfs. Het heeft even geduurd voor ik dat wou toegeven, maar bij deze werd ik eigenlijk gewoon fan, van dat volwassen zijn.