Ik zaag.

Zo vaak zeg ik dat niet over mezelf (het is ook nooit waar!), maar nu wel.

Ik maak momenteel het cliché van de hoogzwangere vrouw helemaal waar: zagen, klagen, zuchten, kreunen en steunen…

Jep, that’s all me 🙂

Sorry voor al degenen die dat moeten verdragen – jullie kunnen stoppen met lezen, maar mijn mannen thuis die hebben het zwaarder.

Maar nog even doorbijten. Even nog…

Want ik kan daar echt niets aan doen nu.

Woelige nachten

Het zijn woelige nachten. In mijn buik wordt er gestampt dat het een lieve lust is en dat liefst nog op de momenten dat ik bijna in slaap ga vallen.

Het is fijn zo, want door die vele bewegingen (en de tips van de gyn over zijn houding) is het goed voelbaar wanneer er een voetje passeert, wanneer de billen duwen, enz… Alleen wordt de focus een beetje te veel gericht op mijn maag en mijn blaas – ja, zelfs tegelijkertijd, dus ik weet niet hoe groot dat Stampertje intussen is, maar hij voelt al wel groot.

35 weken intussen, nog 5 te gaan. Maar ik ben er zo goed als helemaal klaar voor – en vooral bijzonder nieuwsgierig.

Ik geniet van Kleine Prins en elke seconde die ik met hem doorbreng. Ik vind het best raar dat dat binnenkort misschien minder exclusief zal zijn. Ik neem aan dat de liefde die ik voel gewoon zal verdubbelen.

Ik word al helemaal week als ik eraan denk.

En eigenlijk wil ik nu gewoon stoppen met werken om voltijds te genieten van mijn buik, van Kleine Prins, van rust en tijd…