Lazy sunday

Het weekend was heerlijk, maar wat zijn wij lui geworden!?

De tijden dat wij (nochtans drie lange jaren aan een stuk) ganse weekends aan het verbouwen (lees: slopen, hout verbranden, containers vullen, plastieken lattekes van de muren trekken, gyproc slopen…) waren lijkt al héél lang voorbij.

De tijden dat wij op zondagavond verkleumd onze voetjes onder tafel staken bij mijn schoonouders, om daarna uitgeput en vol nieuwe blauwe plekken (ik ben zo handig niet) in bed kropen, kan ik me nog moeilijk voor de geest halen.

Die tijden waarin de bouwvergunning zenuwslopend lang op zich liet wachten, zodat de kans nog steeds bestond dat wij echt een kat in een zak hadden gekocht (wat een beetje zo was, maar dankzij die uiteindelijk verkregen perfecte bouwvergunning werd dat een prachtige raskat), is een verre herinnering.

Die tijden hebben plaatsgemaakt voor waar ik toen alleen maar van kon dromen: gezellige weekends in een warm (en heel mooi, al zeg ik het zelf) huis. Met uitgebreid ontbijt van onze heerlijke warme bakker, eitjes van onze kippen, een heerlijke krant én twee prinsen. En vooral: zonder deadline om snel die werkkleren aan te trekken, de remork aan de auto te haken en de breekhamer mee te nemen…

Ik denk met liefde terug aan die vroegere momenten, want zij maken deze schijnbaar gewone momenten hélemaal perfect – het is het allemaal meer dan waard geweest (wat ik me vroeger nochtans vaak met de moed der wanhoop heb afgevraagd)!