Tijd!

Ons Kleine Prinsje wordt groot.

En soms gaat dat nogal snel. Vooral tijdens de weken waarin wij veel werken. En niet voor 19u30 thuis zijn. Hij wordt bijzonder goed opgevangen door de fantastische Omi, die hem vertroetelt als geen ander, dus hij is in goede handen. En hij is gewoon thuis (zo fantastisch is Omi!). Maar toch…

Een half uurtje voor het slapengaan wat knuffelen met mama is echt te weinig (vooral voor mama)! Ik had mezelf nochtans altijd voorgenomen zo weinig mogelijk te missen en kijk nu… Ineens is het druk en word je meegesleurd in zo’n spiraal van werk – en dat is mijn eigen fout. Ik moet meer “neen” zeggen.

Ik mis hem dan zo erg, dat ik hem bijna uit zijn bedje zou halen om hem op te eten, om te knuffelen, om een boekje te lezen, om kusjes te geven, om dada te doen, om woefwoef te zeggen tegen al wat lijkt op een hondje.

Ik moet er dus echt op letten, dat ik me niet laat meesleuren in stress en werk en cliënten en dossiers.

Want ik ben een MAMA (zijn mama!) en ik wil er zijn voor MIJN KLEINE PRINS! Dat zou toch iedereen moeten begrijpen?