Ik hoor je niet…

Onze Kleine Prins is gisteren zonder stem van de creche teruggekomen. Beeld zonder klank, hoewel het een beetje zielig was had het ook wel iets (sorry Prinsie)

Maar eigenlijk niet te verwonderen, de nacht ervoor had hij ons de trommelvliezen uit de oren gekrijst meer dan een uur aan een stuk – midden in de nacht (neen, ik zit uiteraard niet meer in met mijn eigen trommelvliezen dan met Prinsie, maar als hij zo aan het krijsen is en ineens – na een uur gebrul – naar Nijntje op tv begint te lachen…dan zou ik *-!?.,!*-)

Achja, when Nurofen kicks in… (het zal daar wel aan gelegen hebben en niet aan Nijntje vermoed ik)

Enfin, ’t zijn dus de tandjes, de bovenste komen erdoor en hij heeft er nogal last van… Tja, hij is er laat mee en nu lijken ze allemaal ineens door te komen.

Trek het je niet aan Kleine Prins, voor je het weet zijn ze daar. En intussen zullen wij je een beetje extra vertroetelen, da’s beloofd!