Prinsiewinsie!

Onze Kleine Prins wordt groot.

Dat is niet onlogisch en toch verschieten wij daar elke keer een beetje van. En blinken van trots, dat spreekt. Het ventje moet nog maar lachen of wij roepen al enthousiast en laten alles vallen waar we mee bezig zijn.

Dat moet toch vreemd zijn voor hem.

Hij zwaait naar Bumba (ja, mama krijgt geen blik als ze vertrekt uit de crèche, maar Bumba…) en ik kan het niet laten om hem emotioneel vast te pakken. Hij slaat zijn armpjes om mijne nek en ik pink een traantje weg.

Kleine Prins, sorry hoor, ik weet niet hoe jij dat allemaal vindt, maar ik kan er echt niks aan doen. Je bent zo perfect voor ons, dat is ni normaal.

Ik vraag me af of dat ooit weggaat of zelfs enigszins mindert. Ik wist wel dat “eigen kind schoon kind” vrij normaal was, maar dit … 🙂

Oh, en dit weekend was zalig: wij hebben heerlijk geslowd op dit nummertje. En jij bleef stillekes tegen mij aanliggen… Héél het liedje lang (da’s vrij uitzonderlijk voor jou) – en ik denk niet dat het was omdat je draaierig was…