Tja, dan…

Als er natuurlijk koeien op straat staan (die eigenlijk – uiteraard – in de weide moesten staan) wanneer je thuiskomt, kan je moeilijk gaan zitten ontspannen in de zetel om de voornemens van mijn vorige post waar te maken…

Gelukkig geraakte iedereen zonder kleerscheuren terug op zijn plaats en belandde ik uiteindelijk na enkele uren toch nog moe maar voldaan in de  zetel – al ware het met een wazige maar zeer vermoeide glimlach 🙂

En met koeien bedoel ik geen mooie witte met bruine vlekken (zo zie ik ze het liefst!), maar woeste Schotse Hooglanders…