Negen maanden al!

Lieve Kleine Prins

Morgen is het alweer negen maanden geleden dat je papa en ikzelf in het ziekenhuis aan het wachten waren op je komst… Nuja, wachten, er kwam nog wel wat meer bij kijken, maar daarvoor is het nu niet het moment 😉

Je bent al een flink kereltje geworden, bij Kind en Gezin woog je vorige week 9,7 kg en 73cm – beiden ongeveer P75, dus je bent mooi in proportie gekomen (in tegenstelling tot de – toen ook al allerschattigste – chubby cheeks die je voorheen was).

Je doet ons nog altijd smelten!

Je giert het uit van het lachen (en dat is echt heerlijk om horen!) als we een speelgoedje vanuit de lucht op de grond laten vallen. Hi-la-risch vind je dat! Een trukje dat we van jouw meter hebben geleerd en waar we al eindeloos lach-plezier aan beleefden!

Je lacht de hele tijd naar de honden als ze naar jou kijken, ik hoop dat ze voelen hoe lief jij dan bent!

Je eet nog steeds supergraag en dat is heerlijk! Wij maken altijd alles vers, want het potje Olvarit dat we gisteren wouden geven (door pure overmacht, Kleine Schat, je had zo’n honger en we waren lang bij de dierenarts geweest) rook zo vreemd en onnatuurlijk… We hebben snel zelf iets klaargemaakt en jou proberen afleiden, dus sorry Kleine Schat dat het soms wat langer duurt – maar je zou het niet gelust hebben! Erna was je het alweer snel vergeten.

Iedereen zegt ons ook hoe braaf jij bent en dat is echt zo! Noteer dit maar voor later: als je ergens samen met mama en papa heengaat, zit je nieuwsgierig rond te kijken, te lachen naar de lieve mensen, te spelen met je speelgoed of met mama’s halskettingen (dé perfecte afleiding)… Je protesteert zo goed als nooit en bent blij met alle ritselende zakjes en speelgoedjes.

Je maakt nog geen aanstalten om te kruipen, maar dat lijk je nog niet nodig te vinden.

Wij leggen je in je bedje om 20u (ongeveer) en je gaat met een grote glimlach slapen – heerlijk is dat! Je wordt – naar onze normen toch – wel vroeg wakker (om 6u) maar ook dat doe je met zo’n grote glimlach dat wij het jou onmiddellijk vergeven.

Je brabbelt intussen de hele dag door, “dadadadadadada….”

Je bent niet graag alleen, als je doorhebt dat je alleen aan het spelen bent dan zet je het wel op een huilen, maar dat huilen wordt heel snel lachen zodra je doorhebt dat wij jou echt niet alleen hebben achtergelaten (want Lieve Kleine Prins, dat zouden wij NOOIT doen!).

Je pakt graag alles vast en het allerliefste nog de iPhone van papa of de afstandsbediening van de televisie – welk speelgoed je ook voor je hebt, als je die dingen ziet gaan je armen in de lucht en begin je dapper te fladderen (“hebben, hebben, hebben, …”)

Ik denk dat jij papa snel zal leren hoe hij zijn spullen moet opruimen 🙂