En dan.

En dan is het vrijdag,

en kan je gaan genieten van een weekendje thuis,

van tuinieren en de dieren verzorgen,

van lekker eten en lekker drinken,

van muziek luisteren en de krant lezen,

van uitgebreid ontbijten,

van lezen en spelen en ontspannen!

En dan begint de zon te schijnen,

en kan je zelfs dromen van een glaasje wijn op het terras!

En dan denk  je aan Kleine Prins en Grote Prins,

(en een beetje aan het komende zomeruur)…

En dan is je leven helemaal perfect!

Zo ervaar ik het toch…

Ziekenhuis…

Het klinkt erger dan het is geweest.

Kleine Prins blijft – ondanks de maanden aerosol – erg kortademig. Toen hij gisteren dan ook nog luider piepte dan anders en nog meer naar lucht hapte, adviseerde de pediater mij langs de telefoon om alvast naar spoed te gaan… Ik kan je zeggen, de woorden alleen: met Kleine Prins “naar spoed moeten” deden mijn moederhart toch enkele slagen overslaan.

Maar ze hebben hem goed geholpen en hopelijk betert het nu snel. We zullen nog zeker enkele weken moeten aerosollen, maar zolang het helpt is dat niet erg…