Klein hartje…

Maandag gaat Kleine Prins voor het eerst naar de crèche.

Mijn hartje was zelden zo klein…

Ik weet dat het hem deugd zal doen, en dat  ze daar wel weten wat ze doen, en dat hij kan spelen met de andere kindjes, en dat er zo vele mama’s die eerste dag zonder kleerscheuren zijn doorgekomen, en alles wat iedereen maar blijft herhalen.

Maar toch… zou ik hem liefst gewoon bij mij houden… voor altijd als het even kan…

Ach nee, we redden het wel!

Maar maandagochtend, dan zit ik met een héél klein hartje in de auto… Dus als je iemand ziet rijden en daarbij een beetje huilen: grote kans dat ik dat ben… laat me dan maar even.

En maandagavond, als je iemand ziet rijden en daarbij een beetje zenuwachtig zijn: grote kans dat ik dat ben… laat me dan maar even voorbijsteken als het kan – ik moet naar Kleine Prins!

2010…

Wij vonden 2009 al ongelooflijk:

– we verhuisden na drie jaren zwoegen aan de verbouwingen (Grote Prins en handlangers toch – ik stond erbij, keek ernaar en probeerde af en toe een baksteentje te verplaatsen ;-));

– we genoten enorm van elkaar en van ons nieuwe leven in ons eigen huis;

– we keken vol spanning uit naar de geboorte van ons eerste kleintje;

– en ons wachten werd beloond met de enige echte Kleine Prins!

Wij kunnen dan ook alleen maar hopen dat 2010 dit fantastische jaar evenaart…

Ik wens jullie allemaal een heerlijk 2010! En mijn gouden tip: laat jullie maar goed omringen door jullie eigen Prins(ess)en – want dat is het enige wat écht telt in het leven!! Maar dat weet iedereen wel…

Wij maakten er alvast een feest van en proberen dat de volgende 363 dagen ook te doen!