Werk…

Nog anderhalve week en ik moet weer gaan werken – als ik eraan denk zakt de moed me in de schoenen. Drie maanden leek eindeloos, maar niets blijkt minder waar…

We hebben net een beetje een ritme ontwikkeld. Ik begin hem beter en beter te kennen en de onzekerheid van de eerste weken is ook minder, het wordt echt alleen maar leuker. Hij verandert zo snel, daar wil ik geen moment van missen.

De twijfel komt ook: hoe zal dat allemaal lukken, hoe kom ik die lange dagen door zonder hem te zien, horen, voelen, hoe gaat hij zich erbij voelen, zal hij niet te snel overstuur zijn…

Ik heb altijd bijzonder graag gewerkt en heb mezelf nooit iets anders zien doen, maar nu… ik hou van mama zijn en heb het gevoel dat dat mijn enige echte taak is, moet ik me echt terug in de “gewone” wereld gaan begeven?

Ach, ik hoor dat het allemaal snel went – maar ik steek nog enkele dagen mijn hoofdje diep onder het zand en geniet volop van de heerlijke dagen, alleen met onze kleine prins!