Futiliteiten

“Futiliteit: detail, kleinigheid, nietigheid, onbenulligheid, beuzeling” 

(wat een mooi woordje toch, “beuzeling”)

Eén ding mag ik nooit vergeten: hoe heel erg gelukkig ik ben…

Met een prachtige zoon, een fantastische man, een geweldige zus, ongelooflijk lieve ouders waarop ik altijd kan rekenen, een bijzonder liefdevolle familie en héle goede vrienden…

Zolang ik dat kan voelen, mag ik me niet te druk maken… En al die futiliteiten, die regelen we wel…

Voilà, dit gezegd zijnde kan ik me op dit blog rustig verder uitlaten over de kleine “beuzelingen” des levens 🙂

Respect

Respect voor alle werkende mama’s (en papa’s)!

Hoe ze het doen om elke ochtend op tijd op hun werk te verschijnen, netjes opgemaakt en aangekleed, uitgerust, zonder vlekken op hun schouders – het is me voorlopig nog een raadsel. En dan hebben de meesten zelfs meerdere kindjes thuis…

Ik slaag er voorlopig alleszins helemaal niet in, zelfs niet met één klein prinsje…mijn kledij wordt bijeengegritst, ik moet me nog meermaals verkleden door onhandig geknoei met flesjesmelk, Kleine Prins wordt in zijn kleedjes geschoten en heeft amper tijd om te beseffen wat er gaande is, Grote Prins helpt waar hij kan maar geraakt amper op tijd op zijn werk, en eens we ook de viervoeters eten en een klein beetje aandacht hebben gegeven, verlaten wij ons huisje – steevast veel te laat – de rommel en wanorde negerend tot ’s avonds (maar ook dan is het een wonder als we er tijd voor vinden).

Er is dan ook nog geen sprake van enig ochtendritueel – de chaos die de ochtend voorlopig is,  is de naam “ritueel” alleszins niet waardig…

Maar er wordt aan gewerkt en ik beloof het mezelf (en mijn medehuisgenoten): we zullen wel een ritme vinden en ooit, op een mooie ochtend, is iedereen stipt op tijd aangekleed, rustig en klaar om ons opgeruimde, nette huis te verlaten voor een fijne (werk)dag buitenshuis…

Het lijkt veraf, maar het komt er…ooit…