The time has come…

Het is zondagavond 19u. Ons prinsje is net gaan slapen en ik heb alles klaargelegd voor mijn eerste werkdag morgen (en dan bedoel ik vooral zijn spulletjes voor een hele dag bij de oma).

En ik zie er tegenop… Het gevoel herken ik een beetje, vroeger op de laatste dag van de grote vakantie, het boekentasje gemaakt voor de eerste keer naar een nieuwe school, met allemaal nieuwe kindjes… toen had ik een heel klein hartje… wist ik  veel dat mama’s ook zo’n klein hartje konden hebben…

Maar toen is het allemaal heel snel goed gekomen en dat zal nu ongetwijfeld ook gebeuren. Onze kleine prins is in uitstekende handen bij zijn oma’s en ik kan voor het eerst opnieuw iets anders doen dan thuis rondlopen (hoewel dat niet makkelijk zal zijn). Vanaf januari kan hij naar de crèche, dan zal mijn hartje wel weer even krimpen, maar daar denk ik nu nog niet aan.

Alle werkende mama’s kennen ongetwijfeld dit moment en dit gevoel en ik hoor van iedereen dat het sneller went dan gedacht – dus dat zal wel meevallen.

Ik ga gewoon lekker genieten van een rustige zondagavond samen met mijn Grote Prins, we gaan niet teveel nadenken en morgen gewoon de dag beginnen met een mooie glimlach van onze allerliefste Kleine Prins.

En voor we het weten zijn we morgenavond opnieuw samen aan het spelen!

DSC_2965_2_2