Het is zover…

4u ’s nachts en ik zit met een klaarwakker prinsje op de arm…en dat al twee uur…

Hij huilt, protesteert, wringt en brult dat het een lieve lust is. Hij heeft gegeten, proper pampertje aan, pampertje opnieuw gevuld (dus het lijkt niet verstopt te zitten…), nog proper pampertje aan, meer gegeten, rondgewandeld op mijn schouder, op mijn arm, gelegen op mijn buik, gewiegd, geschud, in het licht, in het donker… en maar geen slaap willen vatten…

Papa moet morgen gaan werken (correctie: papa moet binnen enkele uurtjes gaan werken), dus wij dwalen door het huis en proberen dit netjes zelf op te lossen – de aanhoud(st)er zàl winnen!

Ongetwijfeld één van de meest gekende frustraties van alle mama’s (en dan klaag ik nog helemaal niet, vandaag is hij precies een maand oud en de keren dat dit gebeurde kan ik op één (ok, twee) hand tellen).

Hij is ook niet meer akkoord dat mijn aandacht naar de pc gaat, dus ik weet wat mij te doen staat. Tot de volgende…