Nog meer babypraat…

Want dat hoort bij die eerste weken, he! (eigenlijk gaat mijn blog over weinig anders dan mijn kinders, maar dat was van bij de oorsprong wel een beetje de bedoeling; heerlijk ook om “kinders” te kunnen zeggen – als in “meervoud”! )

Hij lacht! Hij heeft de voorbije dagen al breed gelachen naar papa, naar Kleine Prins, zelfs naar onze hond. U begrijpt mijn lichte frustratie… (wie staat elke nacht meermaals op? wie ververst alle pampers? wie wiebelt en wiegt en zingt en trekt gekke gezichten als hij huilt? Ah!)

Maar vandaag keerde het tij! En omdat de camera toevallig in de buurt lag, kunnen jullie mee getuige zijn van de eerste prachtige lach van Kleinere Prins aan de belangrijkste vrouw in zijn leven (voor zolang dat duurt)…