De tijd vliegt!
De dagen vliegen voorbij. Meestal is dat een goed teken maar nu niet.
Ze zitten volgepropt met veel werk, veel te veel files, chaos om dat huishouden op orde te krijgen en verwoede pogingen om zoveel mogelijk quality-time te spenderen met de prinsjes…
Een poetshulp die minstens 4 weken afwezig is doet er geen deugd aan. Een creche die verhuisd is en daardoor een half uurtje verder weg ligt doet er ook geen deugd aan.Dat mijn werk besliste plots (hals over kop) te verhuizen waardoor ik ook daarheen (en belangrijker daarvandaan) veel te veel kostbare tijd verlies, leek te cynisch voor woorden. En dat Kleine Prins net nu zijn “Terrible Two”-periode inzet is helemaal te veel…
Scènes, ik zeg het u. Hij heeft een buil op zijn hoofd van zich (moedwillig) op de grond te gooien. Hij heeft kuren zoals ik ze nog nooit gezien heb. Hij heeft die dan ook vooral bij mij waardoor Grote Prins denkt dat ik niks in de hand heb…
Echt, ik zoek mijn Kleine Prinsje, IK WIL HEM TERUG! Want dit monstertje ken alleen nee, werkt tegen bij de minste vraag en is zelden voor reden vatbaar.
Dus deze dagen loop ik al eens zonder make-up rond (zelfs niet de basis en ik kan je zeggen, je komt mij zo liever niet in het donker tegen – maar dat hoef je niet te vrezen want dan lig ik meestal uitgeteld in de zetel), met mijn haren alle kanten op en besef ik vaak pas dinsdagavond (te)laat dat de kindjes geen badje hebben gekregen (vreselijk! ik vond dat altijd super-quality-time en nu lijkt mij de tijd gewoon te ontbreken, the-worst-mum-ever) en proberen wij vooral te overleven.
Hopelijk betert het snel. Het is een zaagpostje, i know, maar het moest er even uit.
En gisteren in Planckendael, was ook Grote Prins even de depressie nabij 
Kleine Prins ontdekte de speeltuinen (we slaagden er tot nu toe in deze aan zijn zicht te onttrekken, want wij zien ook al eens graag een beestje)
En Kleinere Prins, die is vaak in zijn parkje terug te vinden – druk bezig al die vreemde voorwerpen te bekijken, te proeven, rond te draaien en weg te gooien …
Een toast op 2012!
Wij zijn alvast gestart in stijl
Als elke zondagochtend in 2012 nu eens mocht beginnen met die goedgezinde schatjes, een oestertje en een glaasje luxe-bubbels, dat zou pas geweldig zijn!
Maar een goede gezondheid en héél veel liefde voor iedereen is ook al goed, hoor…
To remember!
- mama, kijk, nielsje heeft dat getoedoet!
- nielsje heeft dat pakotmaakt
- hoort! *vingertje in de lucht* dikke vriend joept! (= knuffelbeer)
- kielekielekiele (dat kan hij écht mooi zeggen)
- kijk papa, ik ben aan ‘t zwemmen (op zijn buik in bad)
- oekandanu?
- OH KIJK! (in de auto, dolenthousiast, zodat ik elke keer bijna de kant in rijd ) kerstboom! lichtjes!…
- dat zijn kerstappels
- nielsje heeft socola in de buik
- iben weent (bij elke kik die zijn broertje geeft )
- waar is tut en djaakje?
- ik kan da zelf!
- met joeter spelen… (computer)
- mama komt seffes (zegt hij hele dag in creche)
- ik ben aan t puzzelen! (en daar is hij verdomd goed in!)
…
‘t Is kerst!
Wij…
…aten ons buikje rond aan té lekker eten.
…openden véél te veel kado’tjes.
…kregen ontzettend leuke pakjes en ik denk dat ik het allerleukste kreeg. (De “4s”, ja, in ‘t wit – how cool is that?!?)
…liepen achter de prinsjes (achter eentje toch, de andere bleef braaf ter plekke trappelen).
…en liepen nog achter datzelfde prinsje (gelopen dat er is!)
…haalden ‘s avonds slapende prinsjes uit de auto (hen slapend in bedje leggen bleek keer op keer net te mislukken – grmbl)
…dronken lekkere champagne en cava en wijn en limoncello (en ook wel wat water).
…zetten kerstmutsen op en lachten met mopjes en met andere dingen.
…keken naar elkaar en wisten dat het goed was. Gezellig. En wij gelukkig. En voldaan.
Hopelijk jullie ook!
Krak…
Mijn hart breekt.
Ik ben opnieuw aan het werk en de prinsjes zitten in de creche.
Kleinere Prins lijkt het allemaal geweldig ok te vinden… Ik voelde me nochtans een verschrikkelijke mama, wie geeft er nu zo’n klein prutsje aan anderen om ervoor te zorgen. Maar de “anderen” hebben altijd heel goed voor de oudste gezorgd en het is daar een waar kinderparadijs. Dus dat komt wel goed. En hij lacht en hij trappelt en hij brabbelt ‘s avonds gewoon door. Dus hij lijkt het niet erg te vinden. Jeuj.
Maar Kleine Prins heeft het moeilijk. Hij ging altijd graag, maar sinds zijn broertje meekomt is het veel lastiger. Hij wil zijn broertje blijkbaar beschermen en verzorgen en ik denk dat hij het moeilijk heeft met dat grote verantwoordelijkheidsgevoel…
Hij is zo lief, echt. Zo lief dat ik er bijna van moet janken. Al zullen dat ook mijn hormonen zijn. Maar toch: ik denk niet dat er lievere jongetjes bestaan. Echt niet.
En dat ik dan zoals vanochtend zo’n lief jongetje huilend moet achterlaten om zoiets banaals te doen als werken, dan breekt mijn hart. In duizend stukken. En als ik er nu aan denk breekt het helemaal opnieuw.
Ah, mama zijn. Het doet wat met een mens.
Lieve Kleinere Prins,
Lieve Kleinere Prins
Je bent een schatje, echt.
Volgende week donderdag begin ik opnieuw te werken en dat vind ik jammer. Dan breng ik jou – samen met je broer – hele dagen naar de creche. Mijn hartje is er te klein voor en ik zal vechten om geen traan te laten. Moedergevoelens en al. Softness, ja.
Maar dat komt goed. Je grote broer is zo lief voor jou dat ik er wel gerust in ben, hij houdt je in de gaten – he’ll be your wingman! En als je huilt zal hij wel iemand commanderen om voor jou te komen zorgen, en wel onmiddellijk (want dat doet hij thuis ook).
Jijzelf groeit als kool. Stevige kool.
Je bent er graag bij en liefst nog in de armen van mama, papa, broer, peter, omi, tante… Het is al gelijk wie jou vastheeft, als het maar iemand is.
Je kan zo enthousiast lachen dat je jezelf verslikt.
Je vult je pampers meestal tot over de rand. Ik heb nog nooit zoveel gewassen als de laatste weken…
Je ligt niet zo graag in je eigen wieg – liefst in het grote bed bij mama en papa. Dat geeft wel eens problemen omdat je grote broer ook steeds meer in het grote bed wil komen liggen. Een gezellige drukte zo op zondagochtend!
Je trappelt met je voetjes als we tegen je praten.
Gisteren lachte je ineens heel erg breed toen K3 een liedje zong. K3 begot.
Nu slaap je. Eventjes. Want zo dadelijk ga ik jou een badje geven. En dan ga je gillen als ik je kleertjes heb uitgedaan, want dat kan je goed: gillen. Maar die ene gil om 4u ‘s nachts zonder duidelijke reden, wil je dat nooit meer doen? Wij schrokken ons een ongeluk! En jij sliep gewoon verder terwijl ons hart nog een kwartier nodig had om een enigszins normaal ritme terug te vinden.
Mijn tweestrijd is begonnen. Enerzijds zou ik niets liever willen dan huismama te zijn, altijd thuis om geen seconde van jullie te moeten missen maar anderzijds wil ik ook wel graag opnieuw gaan werken, met mate toch…(en de centjes hebben we natuurlijk ook broodnodig) Ik probeer ervoor te zorgen dat ik vooral die “met mate” respecteer! Want ik wil je zien groeien.
Je gaat groot, mooi, stoer en lief worden! En ik ga daar volop van genieten.
Dikke zoen,
Je mama
Nog meer babypraat…
Want dat hoort bij die eerste weken, he! (eigenlijk gaat mijn blog over weinig anders dan mijn kinders, maar dat was van bij de oorsprong wel een beetje de bedoeling; heerlijk ook om “kinders” te kunnen zeggen – als in “meervoud”! )
Hij lacht! Hij heeft de voorbije dagen al breed gelachen naar papa, naar Kleine Prins, zelfs naar onze hond. U begrijpt mijn lichte frustratie… (wie staat elke nacht meermaals op? wie ververst alle pampers? wie wiebelt en wiegt en zingt en trekt gekke gezichten als hij huilt? Ah!)
Maar vandaag keerde het tij! En omdat de camera toevallig in de buurt lag, kunnen jullie mee getuige zijn van de eerste prachtige lach van Kleinere Prins aan de belangrijkste vrouw in zijn leven (voor zolang dat duurt)…
Update!
Hele dagen thuis zijn en niet aan de pc geraken voor een postje te bloggen, hoe erg is dat? Ach, ik heb mijn handen vol met al die prinsjes hier en ben daar volop van aan het genieten!
Dat kleinste wonder is intussen al meer dan een maand, het gaat allemaal weer zo snel. Hij eet en slaapt en eet en slaapt en heeft af en toe eens een krampje (ocharme)… Hij kijkt en luistert – vooral naar grote broer, wat niet zo moeilijk is want die zwijgt geen 10 seconden!
Grote broer is niet te stoppen, hij babbelt de hele tijd, weet bijzonder goed wat hij wilt en aarzelt niet om iedereen rondom hem te commanderen. Hij staat zijn mannetje! Intussen is de potjestraining een beetje begonnen, hij is nog niet pampervrij maar doet wel netjes elke avond op het potje – waarna wij uiteraard staan supporteren en juichen.
En ik, ik ben thuis. En ik vind dat heerlijk. Veel fijner nog dan mijn vorige zwangerschapsverlof, want toen had ik stress: stress voor een pamper, stress voor een badje, stress voor elke voeding, stress als hij te actief was, stress als hij teveel sliep…
Maar nu ben ik redelijk zen. Zeker nu onze koffiemachine opnieuw gemaakt is. Want een dag thuis zonder lekkere koffie (net nu!) dat is minder… (en dat heb ik die hele maand volgehouden, maar nu, nu drink ik koffie! Sloten!)
En omdat hier alweer een prinsje wat aandacht nodig heeft, wat foto’tjes:
